Πως αλλάζουν οι καιροί...

... και πως αλλάζουν οι άνθρωποι. Όλα τριγύρω μας διαφορετικά και δεν πέρασαν παρα μόνο λίγα χρόνια. Ε;

Πρόσφατα κατάλαβα οτι δεν μπορείς να ελέγξεις απολύτως τίποτα παρά μόνο τον ίδιο σου τον εαυτό. Και εσύ αυτό το έχεις καταφέρει και με το παραπάνω.

Είμαι πολύ περήφανος για σένα.

Χρόνια πολλά, χρόνια καλά, χρόνια δημιουργικά και πάνω απ' όλα χρόνια γεμάτα αγάπη κολλητέ.

Περαστικά σας.

Μετρήθηκα στα ίσια με το παρελθόν, κάθε λεπτό μετρίεμαι.
Η ζώη μου είναι επικηρυγμένη από τον χρόνο.
Αναπνέω σαν δραπέτης, ζω ελεύθερος.
Ο νους μου δεν φυλακίζεται, δεν υποτάσεται.

Αντλώ κοσμική ενέργεια από το σύμπαν.
Κρατιέμαι στην ζωή με αισθήματα ανθρώπων.
Ο αγώνας για να βλέπω την φάτσα μου στο καθρέφτη, είναι δίκαιος.
Αγάπησε με ευγενικά.

Περαστίκα σας.

Δεν με αγγίζει αυτού του κόσμου η ματαίοτητα.

Έχω κατέβει και παώ πέζος, δεν ξέρει ο κόσμος να ζει.
Νικόλα πάντα είχες δίκιο.

Μυρίζω λουλούδια που δεν άνθισαν ακόμη

Ακούω γέλια που δεν ακούστηκαν ακόμη, είναι η φαντασία μου ή κάτι προφητικό;
δεν έχω άλλη δύναμη ν' αντέξω την αλμύρα σου ούτε τη γλύκα σου μπορώ ν' αποχωριστώ.
Είναι που μερικές φορές με πιάνει το παράπονο που δεν κατάφερα να σου δώσω όλα όσα ήθελα. Σταμάτησα να κοιτάζω μπροστά κι όμως βλέπω λιβάδια καθαρά κοιτώντας κάτω.
Κι εκεί όπως περπατάω - μόνο γρασίδι έχει - μυρίζω λουλούδια που δεν άνθισαν ακόμη.

Η Οδύσεεια του Ανθρώπου.

Άκουσα πως κάτι εκεί έξω αλλάζει, μεταβάλλεται.

Αέναα, νύχτες και μέρες, ζητάει την γαλήνη.

Δεν ησυχάζει, δεν ηρεμεί.

Έρχεται τις νύχτες ύπουλα να σου θυμίζει πράγματα που ο καιρός σε κάνει να ξεχνάς.

Φυσάει μαζί με τον αέρα, χωρίζει τα ερωτευμένα φύλλα του φθινοπώρου.

Δεν είναι μόνο του, σέρνει και την αρρώστια του μαζί και την σκορπάει σαρκαστικά.

Γονατίζουν όλοι μπροστά του. Θολώνουν τα τζάμια από τους αναστεναγμούς που σου φέρνει.

Κάνει το χειμώνα ανυπόφορο και το μαξιλάρι δίπλα σου πιο άδειο.

Είναι η μοναξιά που κουβαλάει το χτικιό της.

Είναι η μοναξιά που κουβαλάει την νοσταλγία.

Πως θα σπάσουμε τον κύκλο αυτόν τον φαύλο και άρρωστο?

Μήπως έπρεπε να πέσουμε και να αρρωστήσουμε για να εκτιμήσουμε την ολότητα μας?

Τις απαντήσεις όλες τούτες της γνωρίζει η κόρη του Χάους. Η Αιτιότητα.

Το Χάος γέννησε την Αιτιότητα. Αυτή γέννησε το Σύμπαν.

Ο άνθρωπος όμως δεν γεννήθηκε για να είναι μόνος.

Δημιουργήθηκε να βιώσει τις αρρώστιες της μοναξιάς και της νοσταλγίας.

Να διεκδικήσει την πραγμάτωση του αδυνάτου και να βελτιωθεί.

Διότι Άνθρωπος, Αν-Θρώσκει.

Κάπου εκεί έξω είσαι και εσύ, ο Άνθρωπος που θα με πληρώσει.

Σε βρίσκω και σε χάνω. Σταθεροποιήσου για να μπορώ να μας ολοκληρώσω.

Ένας ακόμα ράθυμος περιπατητής, που κοιτάει τα ερωτευμένα ζευγάρια των ερωτευμένων φύλλων.

Μη φοβάσαι τίποτα.

Μην ελπίζεις σε τίποτα.

Διεκδίκησε την πιθανότητα σου στο όνειρο με θράσος.

Κάνε πως δεν ακούς πως κάτι εκεί έξω αλλάζει.

Γίνε ένας κουφός Έρωτας και μην φοβάσαι. Θα με δέσουν οι συντρόφοι στο κατάρτι και δεν θα μαγευτώ.

Παρά μονάχα μαζί με το καράβι μου στις ξερές σου θα χαθώ.

Ίσως περάσουν κι αυτοί οι χειμώνες...

Τελευταία τζούρα, τελευταίο τσιγάρο. Εισπνέω την τελευταία σου πνοή, εισπνέω την τελευταία μου ανάσα : χάνομαι μάτια μου στην απουσία της συντροφικότητάς σου και στα κολιέ που φοράς για να τονίζουν τον πανέμορφο λαιμό σου.
Απέναντί μου εκατό χιλιάδες φωτάκια, μα κανένα δε μοιάζει με το φως σου, κανένα δεν είναι τόσο δροσερό όσο εσύ. Όλοι βλέπουν φώτα, εγώ βλέπω σκοτάδια.
Το δέντρο μου λέγεται δαμασκηνιά - το έμαθα μετά από δυο χρόνια - εσύ τι δέντρο παραδεισένιο είσαι; μπορεί να μην το μάθω ποτέ.
Μόνο με την παρουσία σου γεμίζεις την άδεια μου ζωή. Που στην ευχή ήσουν τόσο καιρό, που στην ευχή θα είσαι για μια ζωή; Καλύτερα να μην το μάθω ποτέ.
Καμιά φορά φοβάμαι μην με βαρεθείς και άλλες φορές φοβάμαι οτι σε βαρέθηκα αλλά ποτέ δεν προλαβαίνω να συνειδητοποιήσω τις σκέψεις μου γιατί μετανοιώνω μεμιάς και τις σβήνω - λανθασμένες ηλεκτρικές εκκενώσεις στο κεφάλι μου.
"Ξανά στα παλιά, με στρωμένα χαλιά υποδέχομαι πια αναμνήσεις. Και συ πουθενά, μου πουλάς ακριβά κι αγοράζω κιβώτια τύψεις".
Για μένα το γραψα; προφητικό;
Χτυπάω πλήκτρα αντί να σ' αγκαλιάζω, πεθαίνω αντί να ζω. Τίποτα πια δεν θα ναι όπως πρώτα, ξημέρωσε πάλι, όνειρο ήτανε...
Και απ' το όνειρο ξυπνάω και νιώθω το κρύο να με διαπερνά να με διπλώνει μέσα στο παλιό το σπίτι μου στην Παναγία.
Έμαθα να το αντέχω, να μάχομαι αλλά δεν ξέρω αυτή τη χρονιά πως θα είναι. Ίσως περάσουν κι άλλοι από εδώ, ήμουνα δεύτερος. Ίσως δεν έρθει άλλος κανείς, ίσως να φύγω μακριά από δω, ίσως περάσουν κι αυτοί οι χειμώνες μέσα στα γνωστά θέατρα... Τα θέατρα που με κρατούν ζωντανό, τα θέατρα που θέλω να κάνω ζωή.

Ta Apla Vimata Tou Erwta.

einai oi nyxtes adespotes, orfanes kai adeies.

trigyrnas mesa sthn trelamenh polh san mikrh vasilisa pou drapeteyse apo ta paramythia.

se epsaxna xronia, se tsigara misosvismena, se mpoukalia adeia, exwntas to vlemma sto tavani.

kai emfanistikes anadyomenh mesa apo tou kosmou thn polyplokothta, esy, h vash ths aplothtas.

diaperastika me koitakses gia mia stigmh monaxa,

ta matia sou me diaperasan koitwntas me san prwth fora.

kai oi nyxtes tou aygoustou pernan fwtia.

thn pio glykia fwtia pou monaxa ta krysstala pou foras gia matia mporoun na svisoun.

kathomou stou gkremou thn akrh, frontizontas to krino ths psixis mou,

irthes esy me sikwses kai o aeras mou eferne to giasemi ths ayras sou.

me kratises sthn agkalia su. ligo prin pesw san prwtoplastos

me aggikses thn stigmh pou o hlios akoumpise sthn thalassa omorfa thlimennos.

xiliades metra asfaltou kai aera mpainoun anamesa mas.

omws aytos o anemos panta tha mas fernei thn almyra kai to alati pou dinei geysh sthn zwh mas.

egw enas paralogos, kai esy ston throno ths kardia mou Vasilikh, stekoumenh na me diapernas.

emeis oi khdemones twn nyxtwn mas, ta dika mas xeilia oikodespotes tou kapnou mas.

Tipota den einai makria,katw apo ton idio ourano,

Tipota den alloiwnei tous vraxous mas.

Tipota den sygkrinetai me ton aperanto wkeano mas.

Menexia matia, Mayra matia, Megala Xamogela, Dynates Stigmes, Vathia Synaisthimata, Pathos, Elxh..

Ta Apla Vimata Tou Erwta.

dianohtes ths outopias.

apogeymata me enan kafe kai ena strifto tsigaro kai to pyritio sta daxtyla mas idiotropo na mas odhgei se merh apithana, na mas gnwrizei anthrwpous pisteytous..

katadikasmenoi na spernoume anemous kai na therizoume thyeles, odigithikame tyfloi kai xamenoi apo elpida se mia dinh polyxrwmh gemath pithanothhtes...

kseyfeygontas apo thn epiplasth kathimerinotha, kanoume taksidia pantou kai pouthena,dianohtes ths outopias, erwteymenoi me thn epanastash twn aisthimatwn..

kathismenoi se pagkakia apla kai kathimerina, me mia mpyra kai hliospora, argosxola eytixismenoi na sxediazoume polykatoikies, emeis arxitektones tou ouraniou toxou..

deila na akoumpame ta akrodaxtyla mas, na pernoume thn zesth, thn entash kai thn dipsa gia zwh apo ton allo kai na tou dinoume galinies wseis tryferothtas.

Kai ligo prin o hlios na anateilei, na thn paroume thn apofash ayth, na sikwthoume kai na kanoume akoma ena vima se ayton ton dromo twn 1000 vimatwn..

monaxa mhn ksexasoume tis mpyres kai ta hliospora apo to pagkaki

monaxa mhn ksexasoume ta akrodaxtyla mas -esy tha exeis nyxia kokkina- enwmena.

monaxa mhn ksexasoume na meinoume anthrwpoi.

anarxoi kai outopistes, emeis oi katexontes thn monh alitheia, tolmame.riskaroume.

emeis kai ta kokkina zesta sou nyxia.

esy koitas to keno kai to myalo sou einai adeio.

ta astra san paplwma skepasan tis teleytaies skepseis.

to tsigaro misosvismeno sto tasaki na se livanizei.

kai esy koitas sto keno kai to myalo sou na einai adeio.

oxi giati den zeis. apla gia ola ayta pou den ezises.

kathesai sthn mikroastikh sou kouzina.

h mana sou trigyrnaei san thn myga na sou valei na fas.

kai esy koitas sto keno kai to myalo sou einai adeio.

oxi giati den peinas.apla gia ola ayta pou se taizoun.

kathesai sthn paralia kai kavouria perpatan sta podia sou.

h mpyra dipla sou, voutigmeni sthn ammo apeiraxth.

kai esy koitas sto keno kai to myalo sou einai adeio.

oxi giati den theleis na pieis.apla gia ta farmakia pou hpies.

perpatas sto dromo kai pernas apo to spiti ths gynaikas pou agaphses.

koitas afirhmenos.

ena aytokinhto kornarei.

dn to koitas.

esy koitas sto keno kai to myalo sou einai adeio.

esy tha koitas pia gia panta sto keno kai to myalo sou tha einai pantou.

oxi giati den akouses to kornarisma.

apla giati itheles na meineis gia panta eksw apo to spiti ths.

Άγγελος Αντωνόπουλος

...

Μονόσπερμος ελπίζει...

Ένας μονόσπερμος φτωχός και βρώμικος μέσα στην κτηνωδία του κόσμου ελπίζει. Ελπίζει ανάμεσα στους χιλιάδες που μαζεύτηκαν στο παλάτι να διεκδικήσουν το θηλυκό κορμί – αυτά τα χρυσαφένια μαλλιά και τα βελούδινα χείλη που περιμένουν αχόρταγα για μια σταλιά κρύο νερό.

Και μέσα στον μονόσπερμο παφλάζουν τα άλλοτε νερά της νιότης του που τη στερήθηκε από θεούς και δαίμονες – ανύπαρκτες θρησκευτικές εκρυθμίες των ανθρώπων.

Και μέσα απ’ το μονόσπερμο προβάλλει ο Οδυσσέας και ξεκοιλιάζει τους μνηστήρες και την καρδιά της γυναίκας εμβαπτίζει στο νερό. Μαζί και τα χείλη της.