Για τις νύχτες που ύπνος δεν σε πιάνει...

Βασιλικής επιθυμίας.

2012-02-08T00:03:00.002+02:00

Δεν προσέχαμε στο μάθημα, κοιτούσαμε έξω -της μυγδαλιάς οι κλώνοι σπάγανε από καρπούς.
Δεν ακούγαμε τους ρήτορες τους δίσεκτους -γεμάτη σοφία ξεπροβάλανε τα βράδυα.
Έμεις παλεύαμε να λύσουμε τα ξόρκια που μας κράτουσαν λασπωμένους.
Καθήμενοι σε πεζοδρόμια, μιλούσαμε με τα αστέρια-ακούγανε τις μοναξίες μας.

Χρόνοι πολλοί περνούσανε από πάνω μας μα εμείς εκτυφλωτικά συνεπείς-ονειρευόμασταν.
Πότε κρυμμένοι σε ημίψηλα καπέλα σαν λάγοι φοβούμενοι την σοφία της χελώνας,
πότε ξαπλωμένοι σαν τζίτζικες, αλαζόνες γελούσαμε με τα μυρμήγκια.
Παραμύθια μας μεγάλωσαν, παραμύθια μας μικραίνουν.

Ξυπνήσαμε ένα πρωί, οι μυγδαλίες χαθήκαν, οι λαγοί και τα μυρμήγκια.
Αντι για θλίψη στα ματία-έκπληξη- η μύτη μας έπιασε την οσμή της αρμονίας.
Ξέπλεκα ζεστά μαλλία στον ώμο μας να ξεκούραζονται.
Δεν θέλαμε να κοιμηθούμε ξανά ποτέ. Ατελεύτητο, ζωοποιό πρωινό ήρθε.

Γυναίκα. Πόθος, Πάθος, Πόνος. Γυναίκα.
Στα οδοφράγματα του τώρα, στις μάχες του αύριο και στην ανάγκη του χθές.
Κλέινω στην παλάμη μου το αγχολυτικο της χέρι και στέκομαστε όρθιοι.
Δράκοντες και τέρατα θα μας υποκλιθούν.

Αξεπέραστοι όντας, εκέινο το πρωινό έγινε η ζωή μας.

Βασιλικής επιθυμίας , σώπασαν όλα.
Μόνο η αρμονία της σιωπής μετράει το Τώρα μας.

Συνομιλίες με τα άστρα, μαζί.

Χειμώνες αδιαπέραστοι.

2011-11-14T13:12:00.003+02:00

Ένα χρόνο έπειτα, τα σεντόνια μαρτύρησαν, το πάθος ξέφτισε, τα πόδια ακολουθούν το μυαλό να τρέχει.
Εκτροχιαζόμαστε στην πτήση για την σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού.
Αναζητάμε το φώς σε κάτι που καταρέει.
Οι φίλοι μου αναλώνονται σαν φτηνές ζέρμπερες στην γεμάτη μυγοφτύσματα βιτρίνα ενός επαρχιακού ανθοπωλείου του οποίου εγώ είμαι ο ιδιοκτήτης.
Όχι γιατί το θελούν.
Τα σχέδια μας, βρεγμένες εφημερίδες πιασμένες με μανταλάκια στο περίπτερο.
Χειμώνες αδιαπέραστοι μισοί και βιαστικοί.
Κάθε βράδυ αγκαλιά με το πολύμορφο μαξιλάρι μας.
Έτσι αρχίζουμε τις πτήσεις μας για τις σκοτείνες πλευρές των αστεριών μας.
Αγγέλους, φωτεινές Παρασκεύες, βασιλικές με τρούλο ή χωρίς, καλές ειδήσεις, άσχημες αναμνήσεις, όλα τα γεννάμε και τα σκοτώνουμε εμείς.
Μόνο και μόνο για ένα πρωτοσέλιδο στην βρεγμένη εφημερίδα των ονείρων μας.
Κανείς δεν θα την αγοράσει γιατί είναι κτήμα δικό μας, γέννημα συγκρούσεων, αναστεναγμών και οινοπνέυματος.
Σε όλες τις ξύλινες μπάρες που φιλοξενούν τα παράξενα όνειρα μας, εκεί θα είμαστε.
Οι τερμίτες της ζωής, οι ζέρμπερες και τα μανταλάκια.

Ashes to ashes, shadows and darkness.

2011-11-14T00:59:00.001+02:00

My consciousness lies.
I’m not awake. I can feel your hands grabbing me, pulling me into your soul.
Your hypothetical mind chases me, it hunts me down. You are haunting me.
I’m not awake.
Your dream within my dream. Your hypoGod exists. My reality fades.
’m not awake.
My breath is heavy. My heart stops. A hypothetical kiss is all it takes to make me crawl back to you. Don’t just close your eyes. I am here on my knees. No tears of mercy, just abuse my mind.
I’m not awake.
Run. Hide from me. I will not chase you. I will not try to find you. Don’t count on me, I can’t be trusted. Your hypoGod can’t save me. Ashes to ashes, shadows and darkness.
Your consciousness lies.
Are you awake? Can you rescue us all? Draw a line on my face. Press your scribbled hand on my lips so I wont scream. I will not just close my eyes. Make me see who you are.
You are my hypoGod. Am I your God?
Wake up.

Παρέα Μεγάλη.

2011-10-11T13:49:00.004+02:00

Πέφτουν ολοένα σήμερα νομίσματα πάνω στην πολιτεία, ανάμεσα σε κάθε κόμπο σαν μια σταλαματιά στο χώμα, ανοίγει μια καινούργια χώρα.

"Ήρθε η ώρα, σηκώστε με".

Σηκώστε με από το κρύο πηγάδι, οδηγήστε με στο καταφύγιο του νιπτήρα και της ταπεινότητας.

Εκεί που κάθε πρωί το ζεστό νερό μου θυμίζει πως δεν έχω τίποτα άλλο ζωντανό κοντά μου.

Στο φως που είδα , στο γλυκόξινο φως της λάμπας του μπαρ θα πιω.

Θα ευχηθώ να λάμπει ακόμα τόσο κίτρινα μελαγχολικά και να συνοδεύει τα ποτήρια από το κριθαρένιο κεχριμπάρι που μου κάνουν παρέα τις νύχτες.

Στην αιτία της ύπαρξης μας, στην αιτία της ύπαρξης σου θα πιώ και στην αναιτιότητα της μοναξιάς μου, ώσπου να μεθύσω και ξέρω καλά, εκεί στου παραλογισμού την μέθη, όρθιος θα σταθώ και γλυκά κοιτώντας σε θα σε αγκαλιάσω.

Εγώ, εσύ και η κίτρινη μελαγχολική λάμπα.

Είμαστε τρεις.

Παρέα Μεγάλη.

Ψυχογραφημα δυσαρμονικό.

2011-07-25T20:39:00.002+03:00

Κοίτα που δεν ξερω πια, πως να αρχίσω το ψυχογράφημα μου.
Βλέπεις αλλοιώθηκα. Παραμορφώθηκα, διαστρεβλώθηκα.
Η αγρύπνια του συμπαντος με κατεκλυσε ουκ ολιγα βραδυα.
Απομονωθηκα κοινωνικα και εκει εξω ακόμα δραπετευουν κρινάκια μέσα απο τις χαραμάδες του τσιμέντου.
Η ζωη συνέχισε την πορεια της, αγνοοωντας το παράλληλο συμπαν της κοινωνικης μου μιζεριας.
Εξερεύνησα την μικρότητα του εαυτού μου. Συμβίωσα με τα λάθη μου. Πλήγωσα και πληγώθηκα. Επεσα σαν αλλος Ερυμανθιος Καπρος στις λασπες των Κυνηγών μου.
Μια μαγισσα Κίρκη με καταράστηκε να μεταμορφωνομαι στο απεχθες και το καταστροφικο.
Λυνοντας τα μάγια, αποδεσμευοντας το Αυτο μου απο την χρονοδινη του νησιου Της συνεχίζω το ταξιδι για την Ιθακη.
Ποτε να μην εμφανιστει τουτο το νησι, ας νυμφευτω της Νηιριδες και ας τραβηξουν τα μαλλια μου στην ατερμονη Αββυσο.
Απο εκέι θα αναδυθω, ξεπλυμενος και ξεβρασμένος σε αγνωστες ακτες, γεματος αρμυρα, ψαχνωντας να γευτω τα πρωτα κριταμα και αρμυκια της αγνωστης ακτης.
Εκει εξω θα οικοδομησω το Εγω μου, απο την αρχη μεχρι το επομενο κυμα να γκρεμισει τα παιδικα μου αμμουδενια παλατια.
Χτιζουμε και γκρεμιζουμε, Πολιτικος Μηχανικος είναι η Ζωη. Σου δινει σχεδια για να χτισεις.
Δεν γνωριζω ποιος ειμαι που παω και τι κανω. Ξερω όμως πως θελω να κοψω το πρωτο καρπο απο το καινουργιο μου Δεντρο. Θα το γευτω για πρωτη φορα. Σηκωθηκα απο τις λασπες, εγω ο Καπρος, εγώ ο Ναυαγος, εγώ ο Αυτοκαταστροφικος. Σηκωθηκα.
Το τελευταιο στιχο που ακουσα πριν πεσω με γεματος τις φλεβες μου απο τσιπουρο ηταν: Ποιος θα με θυμαται οταν θα εχω ξεχαστει?
Γυρισα Μανα.

Είναι ένα ουράνιο τόξο..

2011-05-31T20:28:00.002+03:00

Πέσαμε, πονέσαμε, η υγρασία πότισε βαθιά την ψύχη μας.
Δεν μπορούσα να δω τα όνειρα μου, την αυγή, καταραμένη ποταμίσια ομίχλη, πόσες χαραυγές μου στέρησες?
Ξεκίνησα με στηρίγματα, με κολώνες γερές..και έβλεπα το Σύμπαν να τις γκρεμίζει κοιτώντας με γεμάτο ειρωνία στα μάτια..
Καθήμενος με βουβό πόνο εντός μου σε ένα κρύο πεζούλι, με σκουλαρίκι το κινήτο μου, έβλεπα τις Μοίρες να μου πηδάνε το τώρα. Απλανές το βλέμμα μου ήταν.
Λύγισα.
Ακούς εσύ εκεί εξώ?
Λύγισα, πόνεσα, πικράθηκα..
Ξυπνούσα, κοιμόμουν, η ζώη περνούσε από πάνω μου και την ρωτούσα γιατί..
Καθώς ο χωροχρόνος μου καμπυλωνόταν βίαια και έχανα τις ελπίδες μου..Έβρεξε..
Στεκόμενος στο κρύο πεζούλι η βρόμικη βροχή έβρεχε τον αναπτήρα μου και το τελευταιό μου τσιγάρο.
Ακίνητος στάθηκα.
Μια ψυχεδελική δίνη ειρωνείας για ακόμα μια φορα με κατέκλυσε.
Ο χρόνος σταματούσε, δεν βίωνα, πονούσα, μετανοούσα, βλαστήμουσα-δάκρυα, λασπωμένη βροχή γίνανε ένα-τα έβαζα με τον εαυτό μου- με τις Μοίρες μου..
Τότε..
Στάματησε να βρέχει..
Αναμέσα στα βούνα της κοιλάδας του Αξιου, είδα το φώς του Ζωοδοτη Ήλιου να διαθλάται στις εναπομείναντες σταγόνες της βροχής..
Το είδα να διασπαται στα εφτά χρώματα της αρμόνιας..
Ένα ουράνιο τόξο, υπερβλητικό, γαλήνιο..Σε πείσμα της κακομοιριάς, η Φύση μου μιλούσε, με έπιανε σαν αρχέγονη Μάνα από το χέρι για να με βγαλει απο την σπήλιά των ιδέων μου και των παραλογισμών μου..
Αργήσε να συνηθίσει η ψυχή μου την ομορφιά αυτή..
Κάθε μέρα, γέμιζω πείσμα.
Αναπνέω κάθε χαραυγή τα σταγονίδια της ποταμίσιας ομίχλης..οχι με θλίψη...αλλα με χαρά..
Γνωρίζω πως καθε μικρή σταγόνα συνανταει τον Ζωοδοτη Ήλιο και με γεμίζει χρώματα..
Αναπνέω τα χρώματα, γεμίζω την υπάρξη μου και μεγαλώνω.
Ειναί ένα ουράνιο τόξο που ζει μέσα από έμενα..κατέχω τα φάσματα του, κατέχει την ισσοροπια μου..
Είναι ενα ουράνιο τόξο που βλέπω μόνος μου..
Γεφύρώνει με χρώματα την μοναξιά μου με την καθημερίνοτητα μου.
Είναι ένα ουράνιο τόξο....είναι?

Προκεχώρημενη απόθηκη ονείρων

2011-03-04T18:30:00.001+02:00

Μάλιστα φώναξες. Μια μέρα ξεκινησε νεα. Χωρις πολλα πολλα. Το σωμα σου ελεγχεται. Γνωριζουν οι εξουσιολαγνοι ομως πως ο νους μας ειναι αληταριο, δραπετευει απο την πρασινιλα κ χυνεται στον μακεδονικο καμπο να συναντήσει τις χαμενες σου ελπιδες. Δεν γνωριζειςς ποια πατριδα- φυλακη υπηρετεις, ποιος ο δυναστης σου κ ποια η τιμωρια σου. Την τελευταια την ξερεις, αποχωρισμος, νοσταλγια κ μνημες. Ερχεται το 110ο μου βραδυ. Καληνυχτα.

Δεν μπορώ.

2011-01-01T03:49:00.003+02:00

365 μερόνυχτα γεμάτα ελπίδες και όνειρα που θα διαψευστούν και θα επαληθευθούν.
Έρμαια ενός αέναου κύκλου που κάνουν οι ειρωνικές πιθανότητες γύρω μας.
Εμείς εγκλωβισμένοι εδώ, στα σύνορα μιας χώρας ακροβολίσμενοι να ακούμε τις νότες της μοναξιάς μας.
Στις μεγάλες πόλεις τα άλλα μας μισά να λιώνουν σαν κεριά, ετοίμα να σβήσουν από τον αέρα.
Αντιστέκονται οι σύντροφοι μας στους ζέφυρους της απόστασης.
Μαθημένοι πια, μιλημένοι από την ίδια την μοίρα έχουν βρει το τρόπο να μην τελεύσει πότε η καύσιμή τους ύλη.
Δεν μπορώ.
Δεν μπορώ.
Όπλισα δις την φράση αυτή και την σκόρπισα στον αέρα.
Και τότε την είδα, κορμί της η όμιχλη, μαλλία της τα κυπάρισσια, μάτια της οι στάλες βροχής, την είδα να αναδύεται από το πόταμο, η συν-τροφος, η συναυτουργός του πάθους μου, η αρχή και το τέλος κάθε σκέψης..Η προαιώνια νύμφή του δάσους που φυλάω σκοπιά.
Γυναίκα είπες, πόνος είπες, πάθος είπες, το ένα και το αυτό.
Κράτάω εγώ τα σπίρτα για το δικό σου κερί.
Στάξε πάνω μου και κάψε με.

Αντοχή?
Ατελείωτη.

Έφοδος.

2010-12-23T22:20:00.002+02:00

Έρημα κορμιά, οπλισμένα να ανακατευούν την λάσπη κάτω από τα πόδια τους.
Υπερασπίζονται μια χώρα, ανυπεράσπιστη και λίγα κυβικά μέτρα μάρμαρο στον γεμάτο κουτσουλίες άγνωστο στρατιώτη.
Φυλακισμένες ορμόνες, τροποποιημένα θέλω, τεχνητά όνειρα.
Όντα με τετράγωνο κράνιο σε κάνουν να ζεις τις μέρες σου σαν ατελείωτες βροχερές κυριακές.
Δίποδα που τρέφονται με την δυστυχία σου, δίποδα που φροντίζεις να μένουν νηστικά.
Νύχτες θεάτρου.

Από σκοτάδι σε σκοτάδι τριγυρνάς με ένα θανάσιμο τρικύμισμα στα μάτια, αποφασισμένος να πιείς ως το τέλος το θολό νερό από το τσίγκινο κανάτι.

Δεν θα καταφέρουν να κατακτήσουν την σκέψη μας, το γνωρίζουν.

Έχουμε μάθει να επιζούμε σε ψυχιατρεία, σε κοινωνικά πορνεία, σε υπόγεια και σε αμμούδιες.
Αυτη είναι η δική μας αντίσταση.
Υψώσε την κούπα σου στον αέρα, αναγνώστη, για κάθε έρημο κορμί στα σύνορα.
Για κάθε αντίσταση υπάρχει ένας λόγος, για κάθε λόγο μια αιτία.
Η αξιοπρέπεια.
Ψήλα το κεφάλι πράσινε άνθρωπε.
Δεν είπες την τελευταία σου λέξη.
Μην μιλάς. Έφοδος.

Αλφά στερητικό.

2010-10-10T22:04:00.004+02:00

Βυθιζόμαστε σε θάλασσες που δε διαλεξαμε.
Ξυπνησάμε σε κόσμους που δεν επιλέξαμε.
Επιβιώνουμε σε κοινώνιες που άλλοι φτιάξανε για έμας.
Μας παραμορφώσαν ενώ εμέις κοιμόμασταν.

Αποχαυνωμένοι πνευματικά, ανάπηροι συναισθηματίκα,
άβουλοι, αλκοολικοί, εξαρτήμενοι είναι οι φίλοι μου.

Δεν κάναμε τίποτα μονάχοι μας.

Τουλάχιστον ουρλιάξτε ήσυχα, ενώ θα σας βάζουμε φωτιά στον ύπνο σας.
Ενώ θα ρημάζουμε τις οπιούχες τηλεοράσεις σας και θα βίαζουμε τα χρηματοκιβωτια σας.
Δείξτε αξιοπρέπεια, γιατί τα δημιουργήματα σας μαθαίνουν να αντιστέκονται.
Ανθέληννες, απάτρίδες, άναρχικοί, ανάσφαλεις, ανώριμοι, άθεοι, αγνώμονες, άχρηστοι, αντιδραστικοί, αμαθείς, ανορεξικόι, αλκοολικοί, ανέραστοι, αναπηροι, αναλφαβητοι είμαστε εμείς τα παιδία μιας γενιάς ξεπουλημένης.

Την δικια μου γενιά της καρφώσατε ένα α στερητικό.

Και εμείς θα σας καρφώσουμε ενα σπασμένο μπουκαλι αμστελ στην εξώπορτα με την πιο ακριβη βενζίνη.

Βλέπεις, εδώ καίμε τις μάγισσες, γαμάμε τις πουτάνες.

Εν βόλω.

2010-09-07T21:27:00.003+02:00

Μικρή σταγόνα από θαλλασινό νερό, αιώνια κρυμμένη στην στροφή ενός κοχυλιού.
Σε αναποδογύρισα και η πορφύρα σου έβαψε την άδεια μου σελίδα, την τόσο γεμάτη από σιωπή.

Κοίταξα έξω από το παράθυρο, την θάλασσα που δεν υπάρχει και σε είδα εκεί, να περπάτας πάνω. Αθόρυβα και βλάσφημα ξεγελούσες την φύση, όχι εμένα όμως.

Σε μύρισα στα πέυκα των βουνοπλαγίων που κατέβαινες ορμητική, ανεμοσταλμένη και δροσερή.
Έτσι ένιωθα την ανάσα σου να δροσίζει τον καυτό μου λαιμό τα βράδυα που δεν κοιμόμουν και μετρούσα τα σταφυλακία τα σκαλιστά στην γυψοροφή του ταβανιού σου.

Νιώθω την οργή του κοσμού συσωρευμένη κάτω από την άσφαλτο κάθε χάραμα που ποδηλατάω στο άδειο κέντρο της πολής.

Άδικες φωνές να βγαίνουν παραπονεμένα μέσα από τα δικάστηρια και μια πλατεία ελευθερίας που όσο την πλησιάζεις τόσο πιο φυλακισμένός στο κλουβί της δημοκρατίας τους αισθάνεσαι.

Μοναχά εσύ κυκλοφορείς την ώρα τουτή σε όλες τις μόρφες στον νοτισμένο αέρα.

Μακρία ή κοντά, πραγματώνεσαι την μέρα που συναντάς την αλγοριθμική ψυχή σου.

Ήταν που θα ερχόσουν μου είχες πει.

Εγώ, το στριφογυριστό κοχυλί, ο κορινθιακός ρυθμός του ταβανιού, οι θαλάσσες και τα βουνά μου, οι σκέψεις μου και η ζέση του δέρματος μου είναι εδώ.

Εν βόλω, ίσως μέσα σε ένα βόλο θολώτο, παραμορφωμενά ψυχεδελικό να κατοικούμε όλοι.

Aeithales dipolo.

2010-09-05T21:00:00.003+02:00

niwthw tosa polla.
niwtheis tosa polla.
niwthoume 2 polous magnhtikoys na mas elkyoun.

aeithales mou dentro as eisai o iskios pou tha ksapostainw sto dromo mou.

se eyxaristw mayromallousa moira, esy pou o aenaos kyklos ths zwhs mas efere aytousios mprosta sto thayma ayto.

Thn agaph.

Είχε πάθος?

2010-08-28T01:06:00.003+02:00

Ένα λιβάδι απλώνεται εμπρός μου, πράσινο με ένα λοφίσκο στα 180 μέτρα μπροστά.
Δεξιά μια βελανιδία, ξεχασμένη από νερό και ανθρώπους.
Και μια κούνια με ένα σχοινί-ίσως για ένα παιδί ακροβάτη.
Η φύση σε τέλεια αρμονία τήκτει ακόμα μια μέρα.
Ο ήλιος ανατέλλει στοργικά μπροστά στους βιαστές του.

Ζέστη, υγρασία και άπνοια. Αστικός Αύγουστος. Βιώνουμε τα τελευταία 24ωρα ενός καλοκαιριού πιο φτωχού από πνεύμα, πιο γεμάτο από οινόπνευμα και γεμάτο κιτσάτα πανηγυροπαζαρια με μοχίτο-νησιά και τουρισμός-τα σημάδια στον κώλο μας είναι φρέσκα από το πιάσιμο που μας έκαναν φέτος. Και επικειται βιασμός.

Και γύρω σαν χαρούμενη μέλισσα, τριγυρνάει μια γυναίκα που με κάνει να ξυπνάω ιδρώμενος και χαρούμενος.

Ανάμεσα στις δυο εικόνες τις πρώτες, βίωσα και τις δύο.

Την μια στο χθεσινό μου όνειρο, την δεύτερη τώρα.

Ειθε μια μέλισσα να μας ομορφάινει την ζωή και να μας βγάζει από τον λήθαργο της μίζεριας μας.

Τα καταγράφω όλα τούτα, μην τυχόν όταν πεθάνω γέματος από ζωή, βρεθεί κάποιος να ρωτήσει:

"Είχε πάθος?"

Η απάντηση είναι στα πίξελ σου.

Υ.γ Επιστρέφω στο μελλίσι μου μειψηφικέ μου αναγνώστη.

Ευλογημένος ειμί.

2010-07-28T00:49:00.003+03:00

Πόσες καληνύχτες μου χρωστάς το ξέρεις?

Είναι τόσες νύχτες που ξάπλωνα με το μαξιλάρι στην αγκαλία μου.

Σε ονειρευόμουν σε τοπία γκρίζα, σε κάθε σελίδα που διάβαζα, σε κάθε βλέμμα μου στην θάλασσα.

Ησούν πάντα η σκέψη μου πριν κοιμήθω, η σιγούρια που αποζήτουσα απο παιδι.

Με ισσορόπησες την στιγμή που χανόμουν, είχα ανέβει ξέρεις πανώ στο σχοινί.

Ας μην σπαταλήσουμε αυτό το βαθύ, θεόπεμπτο καλοκαίρι σε λόγια σκορπία.

Μου οφείλεις τόσα καλοκαίρια, εισαι καταδικασμένη από το ίδιο το Σύμπαν να μου τα χάρισεις.

Σε έναν κόσμο που φλέγεται, σε μια χώρα που καταρέει, οι ελπιδές και τα ονείρα αποθνήσκουν προώρα.

Εκτός αν γνωρίζεις την συνταγή της ευτύχιας.

Ισώς ειμαι ιδεαλιστης, οραματιστης και ουτοπικος.

Ισως...

Σιγουρα όμως, εγώ θα ΖΗΣΩ μεσά από το κόσμο που φτιάχνω...μαζί της.

Μανα, συζυγος, αδερφη, εσυ Γυναίκα, Συμπαντοσταλμένη, Πικροκρατούσα, Ονειρόπολα μήτρα της τελευταιας μου ανάσας εισαι παραπάνω από αυτο τον κόσμο...

Κάθε πρωί ευχαριστώ το Αέναο Διαστελμένο Συμπάν που οι πιθανότητες του σε εφεράν εδώ.

2010 χρονια μετά τον θανάτο κάποιου ιδεαλιστη.

Γυναίκα, ω Γυναίκα, πόσα δάκρυα θα μου σφουγγίσεις με τα μαλλία σου?

Πόσες αγκαλίες θα μου προσφέρεις?

Και εγώ θα σπείρω τον καρπό μου σην Ζωοφόρο κοιλία σου.

Ευλογήμενος ειμί.

Τα σεντόνια μας.

2010-07-13T03:05:00.002+03:00

Η μάνα μου είπε πιτσιρικάς σαν ημούν και γυρνούσα με μάτωμενα γόνατα στο σπίτι,

πως όταν βρω μια γυναίκα να με προσέχει θα ξεχνούσα κάθε πόνο.

Την κοίταξα γέματος απορία, στα 5 μου η μάνα μου ήταν η μοναδική γυναίκα που λάτρευα.

Δεν θα την πρόδιδα ποτέ έλεγα μέσα μου. Ψέματα ένος 5χρονου για να καλοπίανει τους φόβους.

Αθόρυβα.

Έτσι πέρασες την πόρτα με το φωτοκύτταρο, σε κοίταξα σαν να ήσουν αυτό που θα μου έλυνε τα δέσμα της μοναξίας.

Δεν ξέρω αν θα καταλάβεις πόσα σκοτάδια μοναξίας διέλυσες, με την διάβαση σου από την πόρτα με το φωτοκύτταρο.

Είμαι ένας απλός μοναχικός άνθρωπος. Ήμουν.

Αγάπω κάθε ανάσα σου, ξέρεις τότε, που τις νύχτες ο ύπνος δεν σε πίανει.

Σε κοιτάω κρυφά όταν κοίμασαι και η γάληνη σκίζει βαθία την καρδία μου.

Σε ευχαριστώ, για κάθε νύχτα, κάθε πρωί που ξυπνας δίπλα μου.

Με τον καιρό να είναι κόντρα, εμείς επίμείναμε και κοίτα που είμαστε..

Ιδρωμένοι να μας τυλιγούν τα σεντόνια σε ένα ταξίδι αέναο και μυστηριακό.

Εγώ, Εσύ και τα σεντόνια μας, οι καλύτεροι μάρτυρες του πάθους μας.

Μ81

2010-07-03T21:17:00.002+03:00

Κακή εποχή σε ξένο κι άγνωστο σκοτάδι
οι δρόμοι χρόνια τώρα πεθαμένοι και σβησμένα τα σημάδια
κακή εποχή, ανεμόβροχο σπάει τα τζάμια στις ψυχές μας
κι οι σκιές των ανθρώπων μέσα μας φτερούγες τσακισμένες
ένας καιρός ερείπιο
κι η σκάλα που ανεβαίνω πότε να τυλίγεται στα πόδια μου σαν φίδι
και πότε να βυθίζεται σαν βίδα στο μυαλό...

Αθώο ξεκίνημα, μοναχικέ λυγμέ πάνω απ' τη θλίψη
με μολυβένια τώρα τα φτερά
χάνοντας ολοένα ύψος –όπως τόσες
απόπειρες αθανασίας που κατακάθισαν σ' ένα επιτύμβιο χαμόγελο
αθώο ξεκίνημα, πού μ' έφερες, πού μ' έφερες...

Ίλιγγοι και στροφές
τρεκλίσματα μες στους λαβύρινθους
χειρονομίες σακάτισσες
σκέψεις γριές σερνάμενες πιασμένες απ' τους τοίχους
μια υγρασία πανικού ως το κόκαλο κι όλοι γυρεύουν να σωθούν
κρεμιούνται απ' τα καλώδια κι απ' τις φλέβες τους
κυκλοφορούν μ' ένα μαχαίρι στην καρδιά σαν φυλαχτό
κλειδώνουνε τις πόρτες ψάχνονται για τη χαμένη αφή τους
–άλλοι στους τοίχους κολλημένοι κάνουν τα παράθυρα
κι άλλοι τρέχουνε, τους ανοίγουν και πηδάνε στο κενό
και τι μπορούμε εμείς να κάνουμε και τι μπορούμε
μέσα στο στοιχειωμένο αυτό οικοδόμημα
κεριά που σβήνουμε στο βάθος των διαδρόμων
στίχοι που κλαίμε σαν παιδιά στα σκαλοπάτια
γιατί ποτέ ποτέ δε μπορέσαμε να προλάβουμε το έγκλημα
–φτάσαμε πάντα αργά μπροστά στις κλειδωμένες πράξεις
το αίμα κυλούσε πια κάτω απ' τις χαραμάδες
κι η κούραση κι ο φόβος όλο να πληθαίνουν στην ατέλειωτη αυτή σκάλα

Όλες τις μοναξιές τις έζησα
ελπίζοντας και μη ελπίζοντας
όμως τη μοναξιά της τέχνης πώς να την αντέξω
τη σκόνη πάνω στο βιβλίο
τα λόγια που σηκώνονται τις νύχτες σαν αγάλματα
κι ανάβουνε τα φώτα σε αδειανές ψυχές
κι αρχίζουν να χτυπούν στους τοίχους το κεφάλι τους ουρλιάζοντας
–είναι μια κρίση δημιουργίας μόνο ή μήπως είναι
το τέλος, η κατάρρευση της σκέψης, η ερημιά
ανάμεσα σε ανεπανόρθωτα φθαρμένα σύμβολα και εικόνες
που ηχούν σαν κούφιες προσωπίδες

Γιατί δεν είναι μόνο ο χρόνος που μας φθείρει μα κι ο χώρος
σημεία το δείχνουν καθαρά, ο χώρος εκδικείται
παραμορφώνει τις δομές και κατατρώει τα σώματα
σκάβει βαθιά κενά κουφώνοντας μορφές και σωθικά –έτσι κι ο λόγος
φαγώθηκε σιγά σιγά από σιωπές και χάσματα
Τι μέλλει ακόμα να ειπωθεί και ποια η έκφραση μες στη χαμένη ισορροπία;

Είπαμε τόσες φτήνιες, έτσι που 'γινε κι η δημιουργία διαστροφή
και τώρα ετούτη η κούραση δεν είναι σαν τις άλλες
δεν έρχεται απ' το παρελθόν αλλά απ' το μέλλον
όπως η σκόνη αυτή που κατεβαίνει από τα πάνω δώματα
όπως το αίμα αυτό που στάζει από τα πάνω δώματα

–αθώο ξεκίνημα, που μ' έφερες, πού μ' έφερες
Πού να σταθώ να γείρω το κεφάλι μου
να ονειρευτώ το δροσερό κατώφλι...

Ερωτ'έραν

2010-05-26T03:21:00.004+03:00

Koita pws pernane ta xronia. Koita pws megalwnoume.

Xarazoyme diadromes stous oyranous mas.
Afinoume ta simadia mas xaragmena se dromoys pou diasxisame.

Wrimazoume san krasia pou perimenoun ta xeilh ths hdonhs na ta geytoun.

Pou xanesai, pou vriskesai, sta idia merh, me tous idious anthrwpous na pinoume, na tragoudame kai na milame gia tis meres pou tha erthoun.

Gia tis epanastaseis tis praktikes, tis thewritikes, tis kardias mas.

Xaraksame ton hlio kai aytos anti na mas kapsei mas kerase ekeinh thn kayterh raki pou eixame piei pitsirikia.

Den fovomaste na epanastatoume enantia se ayto to kratos.

Giati to kratos eiste eseis oi anerastoi kai oi anhdonistes.

Emeis sfizoume apo zwh kayla kai oreksh gia epanastash twn kardiwn mas.

Gia ta paidia mas, mia grothia aristerh sfigmenh ston aera kai ta xeilh kollimena na sas fwnazoun:

Prakse h Skase.

Se kati xarayges ta syzitousa me thea to aigaio.

Kai na pou o erwtas ma kanei na pratoume.

H kalh moy eidhsh hrthe.

Eisai h ερωτ'έραν mou.

Ο θάνατος θα έρθει και θα έχει τα μάτια σου.

2010-05-11T15:17:00.001+03:00

Θα έρθει ο θάνατος και θα ‘χει τα μάτια σου –
αυτός ό θάνατος πού μας συντροφεύει
από το πρωί ώς το βράδυ, άγρυπνος,
κουφός, σαν μια πανάρχαιη οφειλή,
μια διαστροφή δίχως άκρη. Τα μάτια σου
θα είναι μια μάταιη λέξη, μια πνιγμένη
κραυγή, σιωπητήριο σάλπισμα.
Κάπως έτσι τα βλέπεις κάθε πρωί,
όταν σκύβεις επάνω τους, μόνη σου,
μες στον καθρέφτη. Αχ, καημένη μου ελπίδα,
εκείνη τη μέρα θα μάθουμε κι εμείς
πώς σαν την ίδια τη ζωή, είσαι κι εσύ, ένα τίποτα.

Ο θάνατος διαθέτει ένα βλέμμα για τον καθένα μας.
Θα έρθει ό θάνατος και θα ‘χει τα μάτια σου.
Θα ‘ναι σαν περίοδος αποτοξινώσεως,
σαν να βλέπεις να αναδύεται ένα νεκρό
πρόσωπο μες’ από τον καθρέφτη,
και να μιλάει με σφραγισμένο στόμα.
Αμίλητους θα μας καταπιεί ο Άδης.

Ο έγχρωμος..λευκός..

2010-04-22T17:30:00.000+03:00

Όταν γεννιέμαι, είμαι μαύρος ...
Όταν μεγαλώσω, είμαι μαύρος
Όταν κάθομαι στον ήλιο, είμαι μαύρος
Όταν κρυώνω, είμαι μαύρος
Όταν φοβάμαι, είμαι μαύρος
Όταν αρρωσταίνω, είμαι μαύρος
Κι όταν πεθαίνω, ακόμα είμαι μαύρος
Κι εσύ λευκέ άνθρωπε
Όταν γεννιέσαι, είσαι ροζ
Όταν μεγαλώνεις, γίνεσαι λευκός
Όταν κάθεσαι στον ήλιο, γίνεσαι κόκκινος
Όταν κρυώνεις, γίνεσαι μπλε
Όταν φοβάσαι, γίνεσαι κίτρινος
Όταν αρρωσταίνεις, γίνεσαι πράσινος
Κι όταν πεθαίνεις, γίνεσαι γκρι

Και αποκαλείς εμένα έγχρωμο;

Σεληνη.

2010-04-10T20:42:00.004+03:00

Ενα ταξιδι που ποτε δεν τελειωνει.
Ενας φοβος που γεμιζει ζαλη την ατμοσφαιρα.
Ο φοβος της ελευθεριας.
Και εμεις τρεχαμε στο λιβαδι, μου κρατουσες το χερι, ευτιχισμενοι και σιγουροι για τον κοσμο που χτιζαμε μεσα μας.
Κυλιομασταν στην μανα γη και τα ανθακια στα μαλλια σου τα καστανοξανθα σε εκαναν να φεγγεις δυνατα στην αγκαλια μου.
Ησουν σαν την Σεληνη, με κοιτουσες με την καλυτερη σου φαση και ζητουσες την ψυχη μου.
Στην εδωσα γεματος ταπεινοτητα.
Σε σενα Γυναικα, Μανα, Κορη, Αδερφη.
Τοσα πολλα και ομως εισαι μια για μενα.

Εισαι η μορφη των παθων μου.

ela.

2010-03-19T00:34:00.002+02:00

poso pathos kai posa lathi ksexeilizoun apo mesa mas?

poia moira kai poios theos mas eriksan sthn dinh ayth?

toses erwtiseis pou kairo psaxnoun apantiseis.

ksereis, oi apantiseis einai xaragmenes sto kormi mas.

ela kai diavase me.

ermineyse me kai apostithise me, na ginw kthma sou kai na ginw meros sou,

se mia enwsh aenah kai sympantikh.

as me katalaveis.

Αλλεργιες.

2010-03-07T02:25:00.003+02:00

Πέφτω σου φώναζα, πέφτω.
σε κούφανε η κοινωνία, με αγνοούσες.
πονάω σου έλεγα, πονάω.
Σε έκανε αναίσθητο εκειίη η πρώην.

Κλαιω, κλαιω και δεν με εβλεπες
ελειπες για σπουδες.

Τωρα που σηκωνομαι που εισαι για να με δεις?

Αναρχος, ουτοπιστης, απιστος που δεν ξερει τι του γινεται, σηκωνεται ξανα για να αμφισβητησει.

Και οταν με καλεσει η πατριδα για να την υπηρετησω, ρωτωντας θα απαντησω.
Εσυ τι εκανες για μενα?
Και θα γεμιζω γοπες τα χωραφια.
Και θα χαραζω τα γαμημενα μου ονειρα σε πευκα.

Εχω αλλεργια βλεπεις στα πευκα, εξου και ο θυμος.

Γελασμενοι μια ζωη απο τα γελια των αλλων, φτωχε, χοντρε, αναπηρε, εγχρωμε,
ο τροχος γυρισε.

και θα συγχωρεσουμε.

Η ταπεινοτητα ειναι αρετη και η εκδικηση καταρα.
Καταραμενοι οντας, η επιλογη μας ειναι μοιραια.

Φταρνίστηκα.

Γαμώ την μάνα σου πεύκο.

Προσευχή εις εαυτόν.

2010-02-15T03:41:00.003+02:00

Έξω από την νύχτα που με σκεπάζει, κατάμαυρη από άκρη σε άκρη, ευχαριστώ τον Θεό-όποιος και αν είναι, αν έιναι- για την ανίκητη ψυχή μου.

Και αν είμαι θύμα των περιστάσεων, ούτε συσπάστηκα, ούτε έκλαψα γοερά από τα τυφλά χτυπήματα των γκλομπ.

Το κεφάλι μου αιμορραγεί αλλά δεν προσκυνά πάνω από αυτο το μέρος του θυμού και των δακρύων και από την βαριά του σκιά.

Ακόμη και υπό την απειλή του χρόνου, είμαι και θα είμαι πάντα ατρόμητος.

Δεν έχει σημασία πόσο στενή είναι η πύλη της εξόδου, πόσο μεγάλο είναι το τίμημα.

Εγώ εξουσιάζω την μοίρα μου.

Εγώ έιμαι ο αφέντης της ψυχής μου.

Όταν κοίταξες εμένα

2010-02-13T20:15:00.004+02:00

Έχοντας ανακαλύψει το κόκκινο έχεις καταλάβει ότι πεθαίνεις.

Βλέποντας το χαμόγελο της αναγκάζεσαι να αγαπήσεις.

Στο κρύο που έχει σήμερα, στην αγκαλιά που αναζητάς, στο τώρα που χάνεις με τον ήλιο.

Εκεί σε έψαχνα, μακριά από τον κόσμο, στην αφθαρσία του εμείς, μακριά από το θνητό μας εγώ.

Όταν αποκαλύφθηκες -ίσως να ήταν η υγρασία της νύχτας-μου φάνηκε πως έβγαινες από παραμύθι. Από το δικό μου μονόχνωτο παραμύθι, στάθηκες σαν ξωτικό ξεπεσμένο στην καταχνιά.

Όταν κοίταξες εμένα, ο χρόνος αλλοιώθηκε και το εγώ έγινε εμείς, πλημμυρισμένος από την αφέλεια και την φρεσκάδα σου ένιωσα ζωντανός.

Cesare Pavese

2010-02-11T19:19:00.001+02:00

Ο θάνατος θα 'ρθει και θα 'χει τα μάτια σου-
αυτός ο θάνατος που μας συντροφεύει
απ' το πρωί ως το βράδυ, άγρυπνος,
κρυφός, σαν μια παλιά τύψη
ή μια παράλογη συνήθεια. Τα μάτια σου
θα 'ναι μια άδεια λέξη,
κραυγή που έσβησε, σιωπή.
Έτσι τα βλέπεις κάθε πρωινό
όταν μονάχη σκύβεις
στον καθρέφτη. Ω αγαπημένη ελπίδα,
αυτή τη μέρα θα μάθουμε κι εμείς
πως είσαι η ζωή κι είσαι το τίποτα.
Για όλους ο θάνατος έχει ένα βλέμμα.
ο θάνατος θα 'ρθει και θά 'χει τα μάτια σου.
Θα 'ναι σαν ν' αφήνεις μια συνήθεια,
σαν ν΄αντικρίζεις μέσα στον καθρέφτη
να αναδύεται ένα πρόσωπο νεκρό,
σαν ν' ακούς ένα κλεισμένο στόμα.
Θα κατεβούμε στην άβυσσο βουβοί.

Αυτές και όλες οι νύχτες

2010-02-08T02:18:00.007+02:00

Απόψε ο αέρας χορεύει με τη βροχή.

Κάθε λίγο ακούγεται στο παράθυρό μου ο ρυθμός.

Βαρέθηκα να καπνίζω, να βρίζω και να κλωτσάω ότι βρίσκω μπροστά μου.

Όποτε σε σκέφτομαι ηρεμώ ή νευριάζω.

Είναι πράγματα που τα προσέχεις μόνο απόψε.

Θυμάμαι τη μυρωδιά των μαλλιών σου και την ανάσα σου όταν κλαίς.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον κόσμο μας. Τον φτιάξαμε ιδανικό, με δικούς μας νόμους.

Και να, που ήρθε η πραγματικότητα και μας τα γκρέμισε όλα.

Που και που, κάτι μου στέλνεις - κάτι σου στέλνω.

Άδεια πακέτα μιας ψηφιακής ουτοπίας.

Είναι που δεν μπορώ ποτέ να σε πιάσω.

Είναι που τις νύχτες ούτε ο ύπνος δε σε πιάνει.

Ας Άργησα.

2010-01-28T15:26:00.003+02:00

Διασχίζαμε τους ίδιους δρόμους.

Κορμιά έρημα και οι δυο μας, σακατεμένα τα πνεύματα μας.

Ούτε μια φορά δεν ανταμώσανε τα βλέμματα μας.

Τεχνάσματα και συμπτώσεις, μοίρα, ειρωνεία.

Καθήμενος με την απουσία της ουσίας, σε αντίκρισα.

Ο χρόνος αλλοιώθηκε γύρω σου.

Διαλύθηκε η ανυπαρξία της ουσίας.

Σε είδα φλεγόμενη να έρχεσαι πάνω μου.

Δεν ήρθα την στιγμή που ήθελες.

Άργησα.

Άργησες.

Χρόνος. Τρέχει για να εκπληρώσει όσα μας χρωστάει η ζωή.

Ζω για τις νύχτες που θα μπερδέψω τα μαλλιά σου στα χέρια μου.

Για τις μέρες που θα μοιραζόμαστε ένα φλυτζάνι καφέ.

Για να γίνει ο ώμος μου μαξιλάρι να ξεκουραστούν τα δάκρυα σου.

Για να παίζουν τα δάχτυλα των χεριών μας ξένοιαστα.

Φλεγόμενη ήρθες επάνω μου.

Ας άργησα.

Είμαι εδώ με τον καιρό να είναι κόντρα.

Είμαι εδώ, το δικό μου καράβι δεν έχει πανιά να φοβηθεί.

Το σκαρί του δαρμένο είναι χρόνια.

Εσύ φλεγόμενη να μου κανείς σινιάλο για να αραξώ στο λίμανι σου.

Εγώ...

Ασε με έμενα.

Χρόνια περίμενα εσένα.

Δεν με αναγνωρίζετε γιατι έλειπα καιρό..

2010-01-19T00:53:00.001+02:00

Δε μ' αναγνωρίζετε γιατί έλειπα καιρό,
τα δάκρυά μου δεν σας λένε κάτι.
Λοιπόν, διηγηθείτε μου τι έγινε εδώ
να βρω ξανά του νήματος την άκρη.

Πείτε μου εκείνες τις ιστορίες σας,
που κάνουν τα καλάμια να λυγίζουν,
στα όρια των χωραφιών κι εν μεσω άπνιας
τα μέτωπα των αγροτών δροσίζουν.
Πείτε μου εκείνες τις ιστορίες σας.

Φωτογραφίες δείξτε μου αυτών που Κυριακή
γεννήθηκαν κι εκείνων που εχουν πέσει,
από τη βάρκα λίγο πριν φτάσει στην ακτή,
γιατί η ζωή τους πια δεν τους αρέσει.

Τα τραγούδια πείτε μου που λετε την αυγή,
σαν σβήνουνε τα φώτα στην πλατεία.
Καθώς και τ' απογεύματα μετά την προσευχή
και πριν να ξεκινήσει η αλητεία.
Τα τραγούδια πείτε μου που λέτε την αυγή.

Αν συνεχίζουν πείτε μου κοιτώντας τη φωτιά,
οι άνθρωποι να κάθονται στις φτέρνες,
και αν οι ομορφότερες γυναίκες στα κρυφά,
κάτω απο τη γλώσσα εκτρέφουν σμέρνες.

Πείτε μου, ακόμα, αν έρχεται στην άκρη του χωριού
ο λύκος του θανάτου τους χειμώνες,
που σαν κουνούσε την ουρά το γάλα έπηζε
στα τρομαγμένα στήθη απ' τις λεχώνες.
Πείτε μου ακόμα αν έρχεται στην άκρη του χωριού.

Πείτε μου, μη βρέθηκε η σκάφη που, παλιά,
λουζόμουνα με ήλιο και με χιόνι
ή τα μαλλιά που φύλαξε απ' την πρώτη μου κουρά
η μάνα που ακόμα ρούχα απλώνει.

Το πτυελοδοχείο του Μπακούνιν το χυτό,
σύντροφοι, μήπως βρέθηκε και κείνο,
να φτύσω μέσα με θυμό που οι νέες εποχές
με κάνουνε να μοιάζω με κρετίνο?

΅ερωτας ειναι..

2009-12-28T00:12:00.002+02:00

Νὰ σου γλείψω τα χέρια, να σου γλείψω τα πόδια –
η αγάπη κερδίζεται με την υποταγή.
Δεν ξέρω πως αντιλαμβάνεσαι εσὺ τὸν έρωτα.
Δεν είναι μόνο μούσκεμα χειλιών,
φυτέματα αγκαλιασμάτων στις μασχάλες,
συσκότιση παραπόνου,
παρηγοριὰ σπασμών.
Είναι προπάντων επαλήθευση της μοναξιάς μας,
όταν επιχειρούμε να κουρνιάσουμε σε δυσκολοκατάχτητο κορμί.

Συγχώρα με, Αγάπη μου, που Ζούσα Πριν σε Γνωρίσω

2009-12-24T20:41:00.000+02:00

Ήξερες να δίνεσαι αγάπη μου..

Δινόσουνα ολάκερη

και δεν κράταγες για τον εαυτό σου

παρά μόνο την έγνοια

αν ολάκερη έχεις δοθεί..

Όλα μπορούσανε να γίνουνε

στον κόσμο αγάπη μου

τότε που μου χαμογελούσες..

Γιατί πριν μπεις ακόμα στη ζωη μου

είχες πολύ ζήσει μέσα στα όνειρα μου

αγαπημένη μου..

Μα και τι να πει κανείς..

Όταν ο κόσμος είναι τόσο φωτεινός

και τα μάτια σου τόσο μεγάλα..

Στην πιο μικρή στιγμή μαζί σου

έζησα όλη τη ζωή..

Θα ξαναβρεθούμε μια μέρα

και τότε όλα τα βράδια

κι όλα τα τραγούδια θάναι δικά μας..

Θάθελα να φωνάξω τ'ονομά σου,αγάπη,

μ' όλη μου τη δύναμη..

Να το φωνάξω τόσο δυνατά

που να μην ξανακοιμηθεί κανένα όνειρο στον κόσμο,

καμιά ελπίδα να μη πεθάνει..

Θε μου πόσο ήταν όμορφη

σαν ένα φωτισμένο δέντρο

μια παλιά νύχτα των Χριστουγέννων

Συχώρα με, αγάπη μου,

που ζούσα πριν να σε γνωρίσω..

Μισώ τα μάτια μου,

που πια δεν καθρεφτίζουν το χαμόγελό σου..

Θα σ' ακούω σαν τον τυφλό που κλαίει,

ακούγοντας μακριά τη βουή μιας μεγάλης γιορτής

σ' αναζητάω σαν τον τυφλό,

που ψάχνει να βρει το πόμολο της πόρτας

σ'ενα σπίτι που' πιασε φωτιά,

α, για να γεννηθείς εσύ

κι εγώ για να σε συναντήσω

γι αυτό έγινε ο κόσμος..

Κι εσύ, αγαπημένη, όταν με διώχνεις,

κλείνεις έξω απ' την πόρτα σου

έναν ολάκερο πικραμένο κόσμο..

Κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον,

είμαστε κιόλας νεκροί..

Αν βρουν έναν άνθρωπο νεκρό

έξω απ' την πόρτα σου,

εσύ θα ξέρεις,

πως πέθανε σφαγμένος

απ' τα μαχαίρια του φιλιού,

που ονειρευότανε για σένα..

Ποδοπάτησε με,

να έχω τουλάχιστον την ευτυχία

να μ'αγγίζεις..

Χρονος.

2009-12-24T04:16:00.003+02:00

ο χρονος μας εκρινε αυστηρα και η μοιρα επαιξε το παιχνιδι της.

ο χρονος δημιουργειται απο το αθροισμα των στιγμων μας.

ειναι στο χέρι μας να καμπυλωσουμε τον χρονο, να τον φερουμε στα μετρα μας.

Αχρονοι ουτοπιστες να ζησουμε ο ενας μεσα απο τον αλλο, σε ενα μελλον απαλαγμενο απο το περιττο παρον.

τοσο κοντα, τοσο μακρια.

Σιγουρα το μελλον ειναι αθροισμα στιγμων δικων μας.

Το ξερεις?

Διαστολη συναισθήματος.

2009-12-19T04:11:00.004+02:00

Ακριβώς λίγο πριν σπάσεις, εξελίσεσαι.
Να διανοηθείς την ουτοπική ευτυχία τολμάς, που θα κάνεις πάρον.
Προσπάθεια χαμένη είναι αυτή που δεν έγινε ποτε.
Έχω χώρο στο μέλλον.
Διαστέλομαι. Επεκτείνομαι μέχρι να αγγίξω τα ονειρα σουυ
Οταν με αίσθανθεις να αγγίζω την σφαίρα της ψυχης σου, στασου ακινητη και ανοιξε τα ματια.
Θα με δεις μεσα απο εσενα να διεκδικω κομματια σου, χρονο σου, αγγιγματα σου.
Οχι για την ματαιοδοξία μου, άλματα κανω να προλαβω ολα αυτα που δεν εζησα μαζι σου.
Να σε κρατησω στο παρον, να ονειρευτω μαζι σου στο μελλον.
Πιστη έχω στην αιτιοτητα και στον λογο που γινονται ολα.
Ακους?
Μια φορα μας καλει η μοιρα σαν Σειρηνα του Οδυσσεα.
Μηνυσε την λογικη σου να μην σε δεσει στο καταρτι, μοναχα λιμανι να πιασεις στην αγκαλια μου.

Οσο αφηνεσαι στα ρευματα της αιτιοτητας, τοσο το συναισθημα πλημυριζει τις ξερες της λογικης.

Και η 18η ημερα του Δεκεμβρη τελειωσε. Και όμως ειναι μονάχα η αρχη.

Το γνωριζεις αυτο, οταν κοιτας τον εαυτο σου στον συναισθηματικο σου καθρεφτη.

Ας ειναι καλες οι θαλλασες που θα πλευσουμε.

Εγω το λιμανι και εσυ το πλεουμενο, σε ενα παιχνιδι της μοιρας αεναο.

Είμαι εδω.

Δίωξη υποκρισίας.

2009-12-18T04:45:00.002+02:00

Λίγο πριν βουλίαξεις σε προβληματικούς προβληματισμους και γεμίσεις την γαλοπούλα σου με το κένο του πολιτισμού σου, σκεψου οτι υπαρχουν χειροτερα.
Καποιοι δεν εχουν γαλαπούλα, τρωνε πίτσα.
Καποιοι δεν εχουνε χρηματα για πιτσα.
Καποιοι δεν εχουνε όρεξη.
Καποίοι ισως να μην προλαβουν να παρραγγειλουν την πιτσα, θα τους προλαβει ο χαρος.

Ισως και να τους σταθει η μπουκια στο λαιμο.
Ας ειναι οι εξουσιαστες αυτοι.

Είναι τραγικη η υποκριτικη χαρα των χριστουγεννων!

Αισθανομαι αγαπη και τον ιουλιο στην παραλια!

Τι τον θελω τον χοντρο με τα κοκκινα, το ψοφιο πουλι, και το πλαστικο δεντρο?

Για να γιορταζω την γεννηση καποιου που αφηνει τους ανθρωπους χωρις ορεξη?
Χωρις χρηματα?
Χωρις ζωη?
Γεματους φαρμακα?
Οσο ο ανθρωπος αγαπαει με δοσεις, τα χριστουγεννα θα ειναι παντα μια υποκρισια!!

Αγαπηστε ολο το χρονο, η αγαπη δεν κανει διαλλειματα, δεν υπακουει σε ορια και σε δεντρα, σε πουλια και σε χοντρους, αγαπηστε, αγαπηθειτε, μεταδωστε την μεγαλυτερη επανασταση του ανθρωπου, το συναισθημα!

Υ.γ Τα μπουκαλια της χριστουγεννιατικης κοκα κολα πεταξτε τα, ειναι ενοχοποιητικο στοιχειο, οπως και οι σκουφοι του χοντρου με τα κοκκινα.
Δεν διωκεται η αγαπη όμως, μοιραζεται!

Πως αλλάζουν οι καιροί...

2009-11-14T19:35:00.002+02:00

... και πως αλλάζουν οι άνθρωποι. Όλα τριγύρω μας διαφορετικά και δεν πέρασαν παρα μόνο λίγα χρόνια. Ε;

Πρόσφατα κατάλαβα οτι δεν μπορείς να ελέγξεις απολύτως τίποτα παρά μόνο τον ίδιο σου τον εαυτό. Και εσύ αυτό το έχεις καταφέρει και με το παραπάνω.

Είμαι πολύ περήφανος για σένα.

Χρόνια πολλά, χρόνια καλά, χρόνια δημιουργικά και πάνω απ' όλα χρόνια γεμάτα αγάπη κολλητέ.

Περαστικά σας.

2009-11-06T17:20:00.003+02:00

Μετρήθηκα στα ίσια με το παρελθόν, κάθε λεπτό μετρίεμαι.
Η ζώη μου είναι επικηρυγμένη από τον χρόνο.
Αναπνέω σαν δραπέτης, ζω ελεύθερος.
Ο νους μου δεν φυλακίζεται, δεν υποτάσεται.

Αντλώ κοσμική ενέργεια από το σύμπαν.
Κρατιέμαι στην ζωή με αισθήματα ανθρώπων.
Ο αγώνας για να βλέπω την φάτσα μου στο καθρέφτη, είναι δίκαιος.
Αγάπησε με ευγενικά.

Περαστίκα σας.

Δεν με αγγίζει αυτού του κόσμου η ματαίοτητα.

Έχω κατέβει και παώ πέζος, δεν ξέρει ο κόσμος να ζει.
Νικόλα πάντα είχες δίκιο.

Μυρίζω λουλούδια που δεν άνθισαν ακόμη

2009-10-16T13:21:00.002+02:00

Ακούω γέλια που δεν ακούστηκαν ακόμη, είναι η φαντασία μου ή κάτι προφητικό;
δεν έχω άλλη δύναμη ν' αντέξω την αλμύρα σου ούτε τη γλύκα σου μπορώ ν' αποχωριστώ.
Είναι που μερικές φορές με πιάνει το παράπονο που δεν κατάφερα να σου δώσω όλα όσα ήθελα. Σταμάτησα να κοιτάζω μπροστά κι όμως βλέπω λιβάδια καθαρά κοιτώντας κάτω.
Κι εκεί όπως περπατάω - μόνο γρασίδι έχει - μυρίζω λουλούδια που δεν άνθισαν ακόμη.

Η Οδύσεεια του Ανθρώπου.

2009-10-10T21:31:00.006+02:00

Άκουσα πως κάτι εκεί έξω αλλάζει, μεταβάλλεται.

Αέναα, νύχτες και μέρες, ζητάει την γαλήνη.

Δεν ησυχάζει, δεν ηρεμεί.

Έρχεται τις νύχτες ύπουλα να σου θυμίζει πράγματα που ο καιρός σε κάνει να ξεχνάς.

Φυσάει μαζί με τον αέρα, χωρίζει τα ερωτευμένα φύλλα του φθινοπώρου.

Δεν είναι μόνο του, σέρνει και την αρρώστια του μαζί και την σκορπάει σαρκαστικά.

Γονατίζουν όλοι μπροστά του. Θολώνουν τα τζάμια από τους αναστεναγμούς που σου φέρνει.

Κάνει το χειμώνα ανυπόφορο και το μαξιλάρι δίπλα σου πιο άδειο.

Είναι η μοναξιά που κουβαλάει το χτικιό της.

Είναι η μοναξιά που κουβαλάει την νοσταλγία.

Πως θα σπάσουμε τον κύκλο αυτόν τον φαύλο και άρρωστο?

Μήπως έπρεπε να πέσουμε και να αρρωστήσουμε για να εκτιμήσουμε την ολότητα μας?

Τις απαντήσεις όλες τούτες της γνωρίζει η κόρη του Χάους. Η Αιτιότητα.

Το Χάος γέννησε την Αιτιότητα. Αυτή γέννησε το Σύμπαν.

Ο άνθρωπος όμως δεν γεννήθηκε για να είναι μόνος.

Δημιουργήθηκε να βιώσει τις αρρώστιες της μοναξιάς και της νοσταλγίας.

Να διεκδικήσει την πραγμάτωση του αδυνάτου και να βελτιωθεί.

Διότι Άνθρωπος, Αν-Θρώσκει.

Κάπου εκεί έξω είσαι και εσύ, ο Άνθρωπος που θα με πληρώσει.

Σε βρίσκω και σε χάνω. Σταθεροποιήσου για να μπορώ να μας ολοκληρώσω.

Ένας ακόμα ράθυμος περιπατητής, που κοιτάει τα ερωτευμένα ζευγάρια των ερωτευμένων φύλλων.

Μη φοβάσαι τίποτα.

Μην ελπίζεις σε τίποτα.

Διεκδίκησε την πιθανότητα σου στο όνειρο με θράσος.

Κάνε πως δεν ακούς πως κάτι εκεί έξω αλλάζει.

Γίνε ένας κουφός Έρωτας και μην φοβάσαι. Θα με δέσουν οι συντρόφοι στο κατάρτι και δεν θα μαγευτώ.

Παρά μονάχα μαζί με το καράβι μου στις ξερές σου θα χαθώ.

Ίσως περάσουν κι αυτοί οι χειμώνες...

2009-09-13T00:32:00.002+02:00

Τελευταία τζούρα, τελευταίο τσιγάρο. Εισπνέω την τελευταία σου πνοή, εισπνέω την τελευταία μου ανάσα : χάνομαι μάτια μου στην απουσία της συντροφικότητάς σου και στα κολιέ που φοράς για να τονίζουν τον πανέμορφο λαιμό σου.
Απέναντί μου εκατό χιλιάδες φωτάκια, μα κανένα δε μοιάζει με το φως σου, κανένα δεν είναι τόσο δροσερό όσο εσύ. Όλοι βλέπουν φώτα, εγώ βλέπω σκοτάδια.
Το δέντρο μου λέγεται δαμασκηνιά - το έμαθα μετά από δυο χρόνια - εσύ τι δέντρο παραδεισένιο είσαι; μπορεί να μην το μάθω ποτέ.
Μόνο με την παρουσία σου γεμίζεις την άδεια μου ζωή. Που στην ευχή ήσουν τόσο καιρό, που στην ευχή θα είσαι για μια ζωή; Καλύτερα να μην το μάθω ποτέ.
Καμιά φορά φοβάμαι μην με βαρεθείς και άλλες φορές φοβάμαι οτι σε βαρέθηκα αλλά ποτέ δεν προλαβαίνω να συνειδητοποιήσω τις σκέψεις μου γιατί μετανοιώνω μεμιάς και τις σβήνω - λανθασμένες ηλεκτρικές εκκενώσεις στο κεφάλι μου.
"Ξανά στα παλιά, με στρωμένα χαλιά υποδέχομαι πια αναμνήσεις. Και συ πουθενά, μου πουλάς ακριβά κι αγοράζω κιβώτια τύψεις".
Για μένα το γραψα; προφητικό;
Χτυπάω πλήκτρα αντί να σ' αγκαλιάζω, πεθαίνω αντί να ζω. Τίποτα πια δεν θα ναι όπως πρώτα, ξημέρωσε πάλι, όνειρο ήτανε...
Και απ' το όνειρο ξυπνάω και νιώθω το κρύο να με διαπερνά να με διπλώνει μέσα στο παλιό το σπίτι μου στην Παναγία.
Έμαθα να το αντέχω, να μάχομαι αλλά δεν ξέρω αυτή τη χρονιά πως θα είναι. Ίσως περάσουν κι άλλοι από εδώ, ήμουνα δεύτερος. Ίσως δεν έρθει άλλος κανείς, ίσως να φύγω μακριά από δω, ίσως περάσουν κι αυτοί οι χειμώνες μέσα στα γνωστά θέατρα... Τα θέατρα που με κρατούν ζωντανό, τα θέατρα που θέλω να κάνω ζωή.

Ta Apla Vimata Tou Erwta.

2009-08-24T22:12:00.003+03:00

einai oi nyxtes adespotes, orfanes kai adeies.

trigyrnas mesa sthn trelamenh polh san mikrh vasilisa pou drapeteyse apo ta paramythia.

se epsaxna xronia, se tsigara misosvismena, se mpoukalia adeia, exwntas to vlemma sto tavani.

kai emfanistikes anadyomenh mesa apo tou kosmou thn polyplokothta, esy, h vash ths aplothtas.

diaperastika me koitakses gia mia stigmh monaxa,

ta matia sou me diaperasan koitwntas me san prwth fora.

kai oi nyxtes tou aygoustou pernan fwtia.

thn pio glykia fwtia pou monaxa ta krysstala pou foras gia matia mporoun na svisoun.

kathomou stou gkremou thn akrh, frontizontas to krino ths psixis mou,

irthes esy me sikwses kai o aeras mou eferne to giasemi ths ayras sou.

me kratises sthn agkalia su. ligo prin pesw san prwtoplastos

me aggikses thn stigmh pou o hlios akoumpise sthn thalassa omorfa thlimennos.

xiliades metra asfaltou kai aera mpainoun anamesa mas.

omws aytos o anemos panta tha mas fernei thn almyra kai to alati pou dinei geysh sthn zwh mas.

egw enas paralogos, kai esy ston throno ths kardia mou Vasilikh, stekoumenh na me diapernas.

emeis oi khdemones twn nyxtwn mas, ta dika mas xeilia oikodespotes tou kapnou mas.

Tipota den einai makria,katw apo ton idio ourano,

Tipota den alloiwnei tous vraxous mas.

Tipota den sygkrinetai me ton aperanto wkeano mas.

Menexia matia, Mayra matia, Megala Xamogela, Dynates Stigmes, Vathia Synaisthimata, Pathos, Elxh..

Ta Apla Vimata Tou Erwta.

dianohtes ths outopias.

2009-07-30T17:49:00.003+03:00

apogeymata me enan kafe kai ena strifto tsigaro kai to pyritio sta daxtyla mas idiotropo na mas odhgei se merh apithana, na mas gnwrizei anthrwpous pisteytous..

katadikasmenoi na spernoume anemous kai na therizoume thyeles, odigithikame tyfloi kai xamenoi apo elpida se mia dinh polyxrwmh gemath pithanothhtes...

kseyfeygontas apo thn epiplasth kathimerinotha, kanoume taksidia pantou kai pouthena,dianohtes ths outopias, erwteymenoi me thn epanastash twn aisthimatwn..

kathismenoi se pagkakia apla kai kathimerina, me mia mpyra kai hliospora, argosxola eytixismenoi na sxediazoume polykatoikies, emeis arxitektones tou ouraniou toxou..

deila na akoumpame ta akrodaxtyla mas, na pernoume thn zesth, thn entash kai thn dipsa gia zwh apo ton allo kai na tou dinoume galinies wseis tryferothtas.

Kai ligo prin o hlios na anateilei, na thn paroume thn apofash ayth, na sikwthoume kai na kanoume akoma ena vima se ayton ton dromo twn 1000 vimatwn..

monaxa mhn ksexasoume tis mpyres kai ta hliospora apo to pagkaki

monaxa mhn ksexasoume ta akrodaxtyla mas -esy tha exeis nyxia kokkina- enwmena.

monaxa mhn ksexasoume na meinoume anthrwpoi.

anarxoi kai outopistes, emeis oi katexontes thn monh alitheia, tolmame.riskaroume.

emeis kai ta kokkina zesta sou nyxia.

esy koitas to keno kai to myalo sou einai adeio.

2009-07-06T17:34:00.003+03:00

ta astra san paplwma skepasan tis teleytaies skepseis.

to tsigaro misosvismeno sto tasaki na se livanizei.

kai esy koitas sto keno kai to myalo sou na einai adeio.

oxi giati den zeis. apla gia ola ayta pou den ezises.

kathesai sthn mikroastikh sou kouzina.

h mana sou trigyrnaei san thn myga na sou valei na fas.

kai esy koitas sto keno kai to myalo sou einai adeio.

oxi giati den peinas.apla gia ola ayta pou se taizoun.

kathesai sthn paralia kai kavouria perpatan sta podia sou.

h mpyra dipla sou, voutigmeni sthn ammo apeiraxth.

kai esy koitas sto keno kai to myalo sou einai adeio.

oxi giati den theleis na pieis.apla gia ta farmakia pou hpies.

perpatas sto dromo kai pernas apo to spiti ths gynaikas pou agaphses.

koitas afirhmenos.

ena aytokinhto kornarei.

dn to koitas.

esy koitas sto keno kai to myalo sou einai adeio.

esy tha koitas pia gia panta sto keno kai to myalo sou tha einai pantou.

oxi giati den akouses to kornarisma.

apla giati itheles na meineis gia panta eksw apo to spiti ths.

Άγγελος Αντωνόπουλος

2009-06-24T13:16:00.002+03:00

...

Μονόσπερμος ελπίζει...

2009-05-10T02:23:00.002+03:00

Ένας μονόσπερμος φτωχός και βρώμικος μέσα στην κτηνωδία του κόσμου ελπίζει. Ελπίζει ανάμεσα στους χιλιάδες που μαζεύτηκαν στο παλάτι να διεκδικήσουν το θηλυκό κορμί – αυτά τα χρυσαφένια μαλλιά και τα βελούδινα χείλη που περιμένουν αχόρταγα για μια σταλιά κρύο νερό.

Και μέσα στον μονόσπερμο παφλάζουν τα άλλοτε νερά της νιότης του που τη στερήθηκε από θεούς και δαίμονες – ανύπαρκτες θρησκευτικές εκρυθμίες των ανθρώπων.

Και μέσα απ’ το μονόσπερμο προβάλλει ο Οδυσσέας και ξεκοιλιάζει τους μνηστήρες και την καρδιά της γυναίκας εμβαπτίζει στο νερό. Μαζί και τα χείλη της.

gia mia marina!

2009-04-11T01:37:00.004+03:00

Μας χτύπησε ο ήλιος στα μάτια καθώς περνούσε μέσα απ' το παράθυρο.

Άνοιξα τα μάτια μου και είδα τα μαλλιά σου πλεγμένα στα δάχτυλά μου.

Κοίταξα γύρω μου και είδα τον αέρα ηλεκτρισμένο απ' τα συναισθήματά μας.

Άνοιξες τα μάτια σου και μέσα τους είδα το χαμόγελό μου.

Ακουμπούσες τα χέρια σου στην καρδιά μου και μέσα μου ένιωθα τόσο πράγματα.

Μας έλουζε ο ιδρώτας εκείνο το πρωινό κι όμως ήταν σαν να ταξιδεύουμε στου κόσμου τις θάλασσες.

Σε σφίγγω πάνω μου και νιώθω το χρόνο να καμπυλώνεται και τα κορμιά μας να γίνονται το κέντρο του κόσμου.

Και λίγο πριν ξυπνήσω από τη ραστώνη ετούτη, μου ψιθύριζες στ' αυτί πως τα ίδια πράγματα σκεφτόσουν.

Και όταν ξύπνησα ήμουν εγώ μόνος σε άδεια κι έρημα δωμάτια και κυνηγούσα το άρωμά σου σαν καταραμένος.

Σαν καταραμένος που ψάχνει τον άγγελό του να τον λυτρώσει.

Και εσύ μου κρύφτηκες από τον Θεό και μ' άφησες να κυνηγάω ηλιαχτίδες.

Αλλά ξέρω οτι θα σ' ονειρευτώ και θα περάσουμε μαζί νύχτες αέναες.

Κράτα μου το χέρι να δεις πόσο ζεστό είναι...γύρε στον ώμο μου να νιώσεις τα δάκρυά μου, ξάπλωσε στην αγκαλιά μου να νιώσεις την καρδιά μου...

Και στους βράχους καθήμενη σε είδα να γεννιέσαι σαν τη Μαρίνα του Οδυσσέα...

Μια μικρή διαφορά όμως... είσαι η δικιά μου Μαρίνα...

monos.

2009-04-04T22:46:00.002+03:00

Μόνος τις μέρες μετρώ της θλίψης μου
Στις σπηλιές των βράχων που έπνιξε η θάλασσα
Στις πηγές των βουνών που πέτρωσαν
Στις κοίτες των χειμάρων που στέρεψαν
Στις λίμνες τις γυμνές από νούφαρα
Στους ήλιους που τα σύννεφα έσβησαν
Στα σύννεφα που οι άνεμοι σκόρπισαν
Στη βροχή που σταμάτησε
Στο χιόνι που λάσπωσε
Μόνος παλεύω ν απελπίσω το θάνατο
Το ηφαίστειο που κοιμάται να ξεχύσει τη λάβα του
Ο ουρανός να γεννήσει αστραπόβροντα
Η γη να σειστεί και στα δυο να κοπεί
Μια κραυγή ν' αντηχήσει στου αιθέρες,
δυνατή να χαράξει τη μαύρη αντάρα
κι ανήμπορη να τη δώσει στων ανέμων τη λύσσα.

ax

2009-02-27T23:46:00.003+02:00

perpatousame tis nyxtes dipla sthn prokymaia kai mas edrene o aeras.

xamogelousame-ksereis mou kratouses to xeri- kai pigainame akoma mia volta.

pws na sygkrineis tis nyxtes aytes me to twra?

poies lekseis na ftiakseis gia na me parhgorhsoun?

exw kanei dystyxws filh thn monaksia.

kai einai nyxtes san kai ayth pou den ypoferetai, erxetai kai sou mpastakwnetai toso isixa alla kai toso ypoula.

einai ayto to sfiksimo sto stomaxi kai h geysh ths avevaiothtas pou kanoun ton teleio syndiasmo.

viwnw kathimerina thn katara ths polyplokothtas me enan allokoto tropo.

einai ontws agia h nostalgia opws leei o thanasis.

ax kai na eixa pisw thn palia mou thn zwh, giati h kainourgia san mayrh na mou fainetai koitwntas thn apo thn gwnia.

kai pou file giannh na aplwname ontws to voutyro sto pswmi ths empeirias mas....

Stafylia

2009-02-15T16:57:00.003+02:00

Einai ta xronia pou kremontai san stafylia kai den kanoun xarh se klimataria stous galaksies tou ouranou.

Paei kai perimenei o anthrwpos kathimenos sta ygra pezodromia thn ptwsh tous.

Alla mataia.

Einai nyxtes agries, ta stafylia den kanoun thn xarh se kanena.

ksereis kai egw prospathisa me kladeythri kai fwtia na kopsw ligo ourano alla matwsa.

Einai kai kati xarayges pou ksexniemai kai lismonw.

Aposperites evlepa na pernoun xronia twra kai emeis kathomastan, stazan sta matia mas stagones apo thn klimataria mas.

Tha sikwsoume ta xeria mas ta mikra

Olo thrassos na kopsoume liga apo ayta ta prasina pragmatakia

Alla tha pesoume apo thn karekla giati mas prionises to podi.

Aiwnia monaxa tha ta kynigame.

Telika eisai megalh poytana.

Sta elega egw...

kerasi

2009-02-07T04:28:00.003+02:00

tis nixtes xazeya tis polities apo psila.

kathomoun sto ygro pagkaki kai tis koitousa.

perasa vlepeis apo thn geitonia mas.

den perimena na dw tipota.

gemisa sporia ta podia mou xwris oikto.

ta xeria mou kitrinisan apo thn nikotinh.

ta xeilh mou dipsasan.

den eisai edw omws.

skeftika tous xeimwnes ekeinous pou xanomoun stis ines apo to poulover sou.

se aggiza kai anoigan oi ouranoi.

h paidikothta mas xathike.

kai oi ouranoi xtupan ta synnefa san kexrimpari, argosxola.

an exw mpei sto ayrio den me noiazei.

apla thelw na sikwthw apo ayto to ygro pagkaki.

thelw na kryftw pisw apo aytes tis efimerides.

titlo den exoun monaxa kati kakotypwmena gramatta.

teleiwsa ta sporia, hpia nero kai sikwthika.

h ygrasia me kanei na ponaw akoma pio poly.

polyplokothta tou tipota kai agerwxh epithymia ths zwhs me ksexasate pernwntas.

m hrthe h oreksi gia kerasi.

alla einai xeimwnas.

xestika.

Ήλιος ή θάλασσα;

2009-02-03T14:48:00.001+02:00

Ρώτησε η θάλασσα τον ήλιο:
-Ποιο είναι το μεγαλύτερο δώρο των ανθρώπων;
Εγώ που τους ταξιδεύω ή εσύ που τους φωτίζεις;
Και ο ήλιος απάντησε:
-Ο έρωτας.
Κι η θάλασσα φουρτούνιασε κι ο ήλιος κρύφτηκε πίσω απ' τα σύννεφα.

ti mas enwnei? ena kodrampaso

2009-01-30T01:43:00.003+02:00

pane twra oi kseniastes bradies poy akouges deytero programma kai epines raki.

twra se kleisane s ena klouvi pou legetai spiti kai se ypoxrewsan na zeis mia zwh poy legetai idaniki.

psemata.

apo sena thelw na statheis dynatos kai epimonos gia na kerdiseis to xameno sou avrio.

egw edw tha eimai. tha paizw kodrampaso kai tha psaxnw ton eayto mou mexri na pethanw.

tha skeftomai pseftika pragmata, pragmata pou thewrountai theika, idiofii, thespesia : gia 1 wra monaxa. kai me tin anazitisi aytis tis mias wras mes stin aiwniotita tha gelasw argotera, tha klapsw, tha nostalgisw isws kai na einai enas logos yparxis after all. isws kai na exw piei. ti simasia exei twra?

niwthw oti xanoume ti gi katw ap ta kefalia mas. ta podia mas ta kopsane kapoioi epitidioi. MHN ksexnas ayto : mathame na perpatame kai xwris podia file mou agapimene. S' agapw.

viastikh.

2009-01-18T04:51:00.003+02:00

xronia eixes fygei makria.

den erxosoun na m peis kalhmera.

anatinazotan to myalo mou.

eplathe nimata to kormi mou.

se petyxa sthn kinhsh.

ponese h petra pou sou eriksa.

isws na se skotwne.

krima.

kselogiazes ta matia mou.

siwpouses sta aytia mou.

kai h nyxta htan kokkinh.

dn etrexes alla epeses.

to perimena.

eisai viastikh.

h perastikh.

2009-01-17T00:17:00.002+02:00

kathomastan sthn kounia ston parko.

ta mallia sou htan zwhra.

mpainan sta matia sou.

den me evlepes.

mou eixes piasei ton karpo dunata kai me poneses.

sou eixa taksei ton ourano kai den katevaine.

poly peismatarhs htan.

kai meta sto dromo den me xairetises.

to kratises peisma pou den katevikan ta astra.

kratisa mia zwhrh sou trixa na se thumamai.

thn petaksa sthn thallasa exthes kai o anemos thn hpie.

epesa kai egw sta gonata kai thrinousa.

mexri pou irthes kai me sikwses.

mou edwses ena fili san ths manas mou to prwto.

me koitakses sta matia.

alla egw ta eixa kleista.

ta matia mou san anoiksa o ouranos eixe katevei.

eixa apomeinei sthn kounia me ena misofagwmeno zaxarwto.

eleipes esy, eixes fugei makria.

omws egw to moirastika san hsoun ekei.

monaxa pou den glykathika, xathika giati hsoun panta mia perastikh.

einai dyskolo.

2009-01-15T21:30:00.002+02:00

einai dyskolo.

fwnaksa oti einai dyskolo.

as plagiaza tote mazi sou.

ma metrithika me thiria pio megala.

adiaireta kai kaystika m gelouses.

htan prwi kai omws thymizes nuxta.

to gypsino tavani san stefani to forouses.

kai egw evrexa ta podia mou sta lasponera.

se exana se ena dwmatio.

se epsaxna na se vrw.

ponouses apo to kalhmera.

ponesa sto kalhnyxta.

m edwses rantevou xronia meta.

den piga giati dn ksipnisa.

dn piges giati aytoktonises.

den xasame kai tipota.

pagwmenh lithh.

2009-01-13T19:20:00.001+02:00

apopeiramena triantafylla na pidiksoun apo thn gefyra.

na kanoun kymmatismous sto nero.

na to eywdiasoun.

kai emeis kremasmenoi apo tous toixous na ta koitame ti wraia pou pagwnoun sthn limn.

na xairomaste pou aiwnia eglwvismena tha meinoun..

kai na ton sxizoume ton pago ta xristougenna.

kai na ton anapoloume ton pago kathws tha liwnei.

panta tha ksexname ayta pou thysiastikan gia na omorfynoume thn mizeria mas.

ΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ

2009-01-12T00:48:00.002+02:00

ΠΟΛΛΑ ΚΟΡΜΙΑ Σ ΕΝΑ ΚΡΕΒΑΤΙ.

ΤΙ ΑΝΑΖΗΤΟΥΝ; ΑΓΑΠΗ;

ΗΔΟΝΗ ΦΤΗΝΙΑ ΑΠΑΤΗ.

ΜΗΠΩΣ ΚΑΤΑΦΕΡΑΝ ΚΑΤΙ;

ΑΦΗΣΑΝ ΟΛΟΙ ΕΝΑ ΚΟΜΑΤΙ

ΚΙ ΟΛΟΙ ΠΗΡΑΝ ΛΙΓΟ ΑΛΑΤΙ.

HOPELESS

2009-01-12T00:28:00.003+02:00

ΓΥΡΝΑΩ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΠΑΛΙ ΜΟΝΟΣ. ΠΟΛΥ ΚΡΥΟ ΚΙ ΑΠΟΨΕ.

ΚΑΘΟΜΑΙ ΚΟΙΤΑΖΩ ΕΞΩ. ΤΙΣ ΚΑΜΑΡΕΣ ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΥΔΡΑΓΩΓΕΙΟ.

ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ. ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΣΤΗΝ ΑΥΛΗ ΜΟΥ, ΜΕΝΩ ΕΔΩ ΧΡΟΝΙΑ

ΚΙ ΑΚΟΜΑ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΩ ΤΙ ΔΕΝΤΡΟ ΕΙΝΑΙ. ΙΔΙΟ ΚΙ ΑΥΤΟ ΜΕ ΣΕΝΑ.

ΙΔΕΕΣ, ΟΝΕΙΡΑ, ΔΙΨΑ ΓΙΑ ΖΩΗ ΟΛΑ Σ ΕΝΑ ΠΑΝΕΡΙ

ΤΑ ΠΗΡΕ ΤΟ ΡΕΥΜΑ ΤΟΥ ΝΕΙΛΟΥ ΜΑΣ.

ΚΑΙ ΠΕΣ ΜΟΥ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΟΙ ΦΑΡΑΩ ΠΕΘΑΝΑΝ ΠΟΙΟΣ; ΤΙ; ΠΩΣ;...

ΚΑΜΙΑ ΕΛΠΙΔΑ ΣΩΤΗΡΙΑΣ.

ΠΑΝΩ Σ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΚΟΥΡΑΣΗ ΨΥΧΗΣ ΚΑΙ ΣΩΜΑΤΟΣ ΖΩΓΡΑΦΙΖΩ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ ΤΕΣΣΕΡΑ

ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΑ ΜΑΤΙΑ. ΔΥΟ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΠΟΥ ΣΧΕΔΟΝ ΚΟΙΜΑΜΑΙ ΚΑΙ ΔΥΟ ΓΙΑ ΣΕΝΑ

ΠΟΥ ΝΥΣΤΑΞΕΣ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ ΜΑΣ.

ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΓΑΜΗΣΟΥ ΠΑΛΙΟ ΠΟΥΤΑΝΑ............

...

mia arrwsth kraygh.

2009-01-11T03:18:00.004+02:00

tou thanatou mas h mneia tha graftei sta kokkina saten maksilaria mas.

milwntas me tis nefeles tou ouranou, flyarwntas skopimws tha zisoume.

kai tha oneireyomaste tis prevezes oso ta oksina dakrya mas kaine tis paries mas.

athewritoi san palies apodeikseis, kitrinizoun ta fylla ths zwhs mas.

egklwvismenoi se ena periptero katadikasmenoi na poulame xartomantila gia ta dakrya twn allwn.

h apousia pou den mporw na sunithisw kai auth h alitheia me skotwnei.

kai aytes oi nyxtes me kuklwnoun pio mayres apo pote.

kai ayth h vroxh dynamwnei, m xtypaei ta tzamia kai m metraei to xrono pou pernaei.

svinw ta ixnh apo ta psemata mas.

den tha ginoume pote xaroumenoi.

ksexasame na xamogelame.

meidiazoume.

oi erwtes mas?

mia arrwsth kraygh.

emeis. egw. esy.

2009-01-04T03:19:00.002+02:00

nyxtwse th nyxta tou o theos tou kosmou kai oi anthrwpoi kleistikan ksana sta tsimentenia klouvia tous.

eidan tis eidiseis sthn thleorash tous thn plasma kai ksexasan kathe plasma.

katanalwsan ta apomeinaria twn eortwn, eortasan xwris logo.

malwsan, vrisan kai stis 31 dekemvriou thewrisan kalo na xairetisoun ton "palio" xrono kai na ksanafouskwsoun pseftikes elpides.

mono pou ksexasan kati.

to 2009 einai xeirotero.

giati den allazoun oi elpides.

monaxa ta oneira.

kai ta oneira ta kanoun oi anarxoi kai oi ligoi.

oi meiopsifikoi.

emeis.egw.esy

o kathreftis.

2009-01-03T03:53:00.002+02:00

san ta ftina plastika triantafila ypokrinosoun ta arwmata.

voleyes ton apokryfo narkisismo sou se ena krystallino vazo.

sou arese na se thaymazoun.

simera katalava oti eisai pseftiko louloudi. ena plastiko triantafylo me pastel xrwmata.

k omws zousame kai oi 2 polla xronia sthn astikh mou kouzina.

se potiza me ta kryfa tsigara ths efiveias mou. se potize kai o pateras mou nikotinh,ksefortwne panw sou ta matia ths h mana mou.

den se allaksan pote thesi.

antilamvanomai ton kosmo sou.

isws na mhn eisai pseftiko louloudi.

ta thita aypna matia mou tha se vlepoun panta san to pio akrivo rodo.

m ekanes parea, ta vradia akoyges thn siwph mou kai egw tis anisixies sou.

na me sygxwreis gia ta varia logia.

ayrio tha sou parw kainourgio vazo.

appalakse me apo tis typseis mou.

skeftomai na zw mazi sou.

mhn me koitas allo.

ftanei den prepei allo na koitaw ton kathrefti nyxta.

ΡΕΑΛΙΣΜΟΣ.

2008-12-24T18:45:00.001+02:00

vasta nie mou, ta ximika teleiwnoun,
vasta korh mou, ta dentra kaigontai,
vasta agnwste stratiwth ta peristeria pethainoun...
vasta kai esy frikte anthrwpe ta xristougenna sou arxizoyn...

einai eydaimonikes kai makaries oi skepseis sou..
eisai filisixos kai koinwnikos...
esy den myrises to theiafi..
esy dn myrises ton idrwta...

zeis sto gyalino aleksifairo kosmoulh sou
zeis se oneirata aperanta kai trws elpida...
erwteyesai kai pou kai pou pidas thn gynaika sou..
den exeis xrono gia na ziseis...

monaksia kai ayta ta xristougeena, ftwxia kai anexia..
dithen ola, pare kosme daneia, zise ksana...
me lene grigori kai eimai o skylos ths fylhs moy...
h fylh m legetai..Anthrwpoi...

Misoume esas ta apovrasmata pou katanalwnete
Misoume esas tous thriskoliptous
Misoume esas tous pseytodianohtes...
Misoume emas pou aynanizomaste egkefalika sta blogs

ΣΤΙΣ 25 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ ΛΕΤΕ ΟΛΟΙ ΕΥΧΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ 26 ΤΙΣ ΠΕΡΝΕΤΕ ΠΙΣΩ.
ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΓΛΥΚΟ ΤΟ ΜΙΣΟΣ ΜΟΥ ΣΑΝ ΤΑ ΜΕΛΟΜΑΚΑΡΟΝΑ....ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΚΑΝΟΥΝ ΜΟΝΟ ΚΑΘΕ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ?
ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΤΕ ΚΑΙ ΜΗΝ ΣΤΕΝΑΧΩΡΙΕΣΤΑΙ...ΨΕΜΑΤΑ ΛΕΩ...ΕΙΜΑΙ ΜΟΝΟΣ ΚΑΙ ΘΕΛΩ ΑΠΛΑ ΕΝΑ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟ ΧΑΔΙ...
ΚΛΑΕΙ ΚΑΙ Ο ΓΙΑΝΝΗΣ.

Όταν βλέπεις...Αν βλέπεις...

2008-12-18T23:37:00.000+02:00

Αν είδες ποτέ στη μέση του δρόμου
δυό ανθρώπους να τους πηγαίνουν με χειροπέδες
δεν αποκλείεται ο ένας να ήμουν εγώ
που με ξαναστέλναν εξορία.

Και κεινο το πρωί είχα σαν και σένα
τόσα όνειρα
για τη δουλειά που θα' βρισκα,
για έναν περίπατο στα φώτα και στην άσφαλτο,
για λίγο ήλιο...
Και κέινος
που ξαφνικά τα σίδερα τον έδεσαν στο κορμί μου
είχε και εκείνος χαραγμένα τα όνειρά του
στο αυστηρό του πρόσωπο.
(Τον πήρανε χαράματα στις έξι από τη γυναίκα του.)

Όταν βλέπεις στον δρόμο δύο ανθρώπους
με χειροπέδες
μη νομίσεις τίποτα περισσότερο
μη νομίσεις τίποτα λιγότερο.

Δυό άνθρωποι.
Σαν και σένα.

ΟΤΙ ΜΑΣ ΔΕΝΕΙ ΣΤΑ ΠΑΛΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ GAME BOY.

2008-12-16T20:59:00.004+02:00

mhn me gyrnas pisw..eimai pisw kai trexw na prolavw to mprosta. ΟΤΙ eipa eixan mia imerominia. thn 1h noembrioy. den kserw den apantw. giati an apantisw se osa kserw den symferei tous allous. ekana symfwnia me ton diaolo kai ton theo kai hrtha ksana pisw. oti kai na kanw den mporw na gyrisw pisw. ayth einai h eulogia pou mou diavase h olanzapinh. trexa giati mas ΚΥΝΗΓΑΕΙ to parelthon...trexa giati oi dikes mas meres katareoun.. eisai esy to trito proswpo kai o meiopsifkos anagnwstis. twra pou ginomaste pleiopsifies tha stamatiseis na trexeis? trexa gia na deis kati...ton hlio na dyei..o kosmos aytos ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ...eimaste h genia tou gameboy..ftasame sta oria mas..mathame na pername tis pistes kai na sygrouomaste me ton teliko exthro. ΕΝΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΧΘΡΟΣ -ΟΧΙ Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ-ΑΛΛΑ Ο ΙΔΙΟΣ ΜΑΣ Ο ΕΑΥΤΟΣ.

ΠΑΠΑΡΟΝΟΩΝΤΑΣ

2008-12-14T02:22:00.002+02:00

fovamai gia ola ayta pou zeis.

fovamai pws h nefelh tou kosmou me kyklwnei.

fovamai pws o kosmos einai mikros.

nystaksa kai to pyritio mou kanei parea sta pliktra.

an hsoun nekros pali tha s milousa.

an hsoun zwntanos tha akouges thn nekrikh siwph m..

einai polla ta xronia twra pou ayta pou grafw den ta kserei kaneis. an ayrio penthw tha einai giati sthn ksenitia den piga kai oute arrwstisa alla to klarino me trypa.

eimai adiairetos.

AN ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕ ΠΟΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟ BLOG ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑΤΙ 200 ΑΤΟΜΑ ΔΕΝ ΡΩΤΗΣΑΝ ΚΑΤΙ ΑΠΛΟ. ΕΝΑ ΓΙΑΤΙ ΕΝΑ ΑΤΙΜΟ ΓΙΑΤΙ.

ΑΧ ΡΕ ΤΡΙΦΑΣΙΚΕ ΞΕ-ΚΑΒΑΛΑ.

ΠΑΡΑΝΟΩ ΠΑΡΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΗΡΘΕΛΛΗ ΓΙΑΤΙ ΕΓΩ ΕΝΑ ΕΧΩ ΠΑΡΕΙ.

ΤΑ ΒΟΥΝΑ .

Είμαι

2008-12-11T16:06:00.003+02:00

Είμαι τα σκουπίδια απ' όλες τις πόρνες της ζωής μου.

Είμαι η δυσλεξία του παιδιού απέναντι.

Είμαι ο όγκος που ταλαιπωρεί χρόνια τη ζωή της.

Είμαι η μοναξιά του.

Είμαι οι σφαίρες όλου του κόσμου.

Είμαι οι πέτρες όλου του κόσμου.

Είμαι οι μπάτσοι.

Είμαι οι κουκουλοφόροι.

Είμαι οι πολιτικοί.

Είμαι οι παπάδες.

Είμαι οι δημοσιογράφοι.

(Κλαίγοντας...)

Συγνώμη.

Δεν είμαι.

Είμαστε.

ΗρθΕλλη

2008-12-09T20:25:00.003+02:00

Ένα κερί καίει...

Απαλή η μορφή σου, δειλά ξεπροβάλλει απ' τον καθρέφτη

και ακόμα πιο δειλά ακούγεται ο ήχος των βημάτων σου

στο ξύλινο πάτωμα του σπιτιού μου. Διασχίζεις την κάμαρα

κι όμως εγώ ακόμα δεν σε είδα παρά μόνο απ' τον καθρέφτη.

Και τότε πλησιάζεις σε κοιτώ και τα χάνω - σου μιλάω για αεροπλάνα.

Αν ήξερες τι όμορφο που είναι το χαμόγελό σου,

θα με φιλούσες στα μάτια να μην βλέπω.

Η γυμνή αλήθεια

2008-12-09T20:07:00.003+02:00

Κρύβουμε τη γύμνια μας με ακριβά ρούχα, κοσμήματα και αυτοκίνητα.

Φτάσαμε στο σημείο να είμαστε η εικόνα μας και οχι ο εαυτός μας.

Μέρα με τη μέρα κολυμπάμε όλο και πιο βαθιά στα σκατά που εμείς ρίχνουμε στην σκατένια πισίνα μας.

Οι μέρες που ζούμε είναι ιστορικές. Όχι Γρηγόρη δεν θα κάψω τίποτα δεν θα χτυπήσω κανέναν.

"Κάψτε" τους καναπέδες όπου καθόσασταν πριν λίγες μέρες και βλέπατε μέρα με τη μέρα το μέλλον σας να φεύγει όλο και πιο μακριά. "Σπάστε" την αδρανοποίηση σας και διαδηλώστε ειρηνικά με σεβασμό στις περιουσίες των συνανθρώπων μας.

Είπαμε το τελευταίο αντίο στον Αλέξη που έπεσε για να σηκωθούμε εμείς.

Φίλε θυμήθηκα που μου είχες πει οτι αυτό θα συνέβαινε. Μακάρι να μην θρηνήσουμε άλλα θύματα...

ΚΟΥΚΛΕΣ ΜΟΥ

2008-12-09T01:57:00.002+02:00

ΦΘΟΝΩ ΤΙΣ ΤΥΧΕΣ ΣΑΣ, ΠΡΟΝΟΜΙΟΥΧΑ ΠΛΑΣΜΑΤΑ, ΚΟΥΚΛΕΣ ΙΑΠΩΝΙΚΕΣ.

ΚΟΜΨΑ ΡΟΔΙΝΑ ΜΕΛΗ, ΠΛΑΣΤΙΚΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ , ΜΕΤΑΞΩΤΑ , ΔΙΑΦΑΝΗ ΡΟΥΧΑ...

ΧΟΡΟΣ ΗΜΙΠΑΡΘΕΝΩΝ ΚΑΙ ΕΓΩ ΘΕΑΤΗΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΜΙΑ ΡΑΓΙΣΜΕΝΗ ΒΙΤΡΙΝΑ Η ΟΠΟΙΑ ΘΑ ΣΠΑΣΕΙ...

ΑΧ ΠΟΤΕ! ΘΑ ΣΑΣ ΠΑΡΩ ΑΓΚΑΛΙΑ??

ΠΟΤΕ ΘΑ ΧΟΡΕΨΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΚΥΚΛΟΥΣ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ?

fouskwnontas....

2008-12-08T13:16:00.002+02:00

den mas emeine kai poly aeras sta swsivia pou kolympame...h istoria krinei kai einai aystiri..o neos kosmos me ton kainourgio tou aera mas dinei elpida

oxi sta kommata, nai sta komatia twn zwwn mas..etsi drapeteyw apo tis paries twn hlithiwn sas kraniwn...xasate kai kerdizoume...ax re aleksandre thn lathos stigmh mpikes sthn aiwniothta!

Σταγόνες οι άνθρωποι μάνα...

2008-12-04T20:05:00.003+02:00

Τα χρόνια είναι που μας μετραν ανάποδα...περιμένουν να γεράσουμε...και όμως εμείς γλυστράμε σαν σταγόνες πάνω σε ενα παράθυρο ενός αεροπλάνου που πετάει...δεν φεύγουμε πίσω γιατί κοιτάμε ανάποδα το αεροπλάνο...πηγαίνουμε μπροστά...

Paranoiko

2008-12-04T11:57:00.002+02:00

Varia anastenazousa sygkiria i peprwmeno?

kapoioi eipan pws eimaste tyxeroi.

alloi mas zilepsan.

Ma ti simasia exei twra?

Sta xeria mas kratame to mitriko tous gala

kai to xynoume m eylaveia sto piataki tis gatas mas.

kataramenoi aiwnia na nikame...

Μαθαίνοντας να χτυπώ τα πλήκτρα

2008-12-04T00:10:00.002+02:00

Καλωσήρθα κι εγώ, καλωσήρθες και συ στο Βόλο, καλωσήρθε κι εκείνη στη ζωή μου και πάει λέγοντας από δω και πέρα - κάθε αρχή μας "πάει" εμάς.

Πες μου φίλε, πώς νιώθεις τώρα; Θυμάσαι που έλεγαν πως δεν θα καταφέρουμε τίποτα;

Πόσο λάθος έκαναν...

Μην κοιμηθείς ακόμα. Μέσα απ' την αντάρα και τη στάχτη ανατέλει η αυγή μιας εποχής νέας όπου μέσα απ' τα απλά και τα καθημερινά πράγματα θα συνεχίσουμε να κατακτούμε τους προσωπικούς μας Βόρειους Πόλους.

Φτάνει για σήμερα.

keep walking...

2008-12-01T17:00:00.003+02:00

ksekinisa monos na allaksw ton kosmo...ston dromo vrika pollous...gyrisa pisw mazi me allous 2...kai kathe mera taksideyw..opoios to diavazei ayto to blog kala kanei...opoios den to diavazei den peirazei..yparxei kai h thleorash...gia oles tis nektaries kai tous giannides...gia kathe grigori...nai, eimaste edw!!! johny walked and he found us....

ΟΙ ΚΛΗΣΕΙΣ...

2008-11-24T09:40:00.004+02:00

ΣΚΕΨΟΥ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ ΝΑ ΖΕΙΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ..Η ΖΩΗ Μ ΗΤΑΝ ΕΠΙΚΥΡΗΓΜΕΝΗ ΑΧ ΕΛΕΝΗ.....

lisboa#2 form katerina

2008-11-24T09:38:00.000+02:00

THE REAL YOGA...EYMORFIA PLASTIC

2008-11-23T10:25:00.000+02:00

NENIKIKAMEN!

2008-11-21T21:21:00.002+02:00

WHAT I LOVE MOST IN MY FRIENDS??

MY HOPES

OUR DREAMS
ME QUE UN CLUB!
VIVA EH?

losing my religion....

2008-11-21T10:52:00.002+02:00

kai ti an xaneis thn pisth sou? giati? panta yparxoyn lyseis asfaleias..pote ksana pisw..oute gia fora..pame mprosta anagnwstes mou...eimaste polloi den yparxei h meiopsifia gia kanenan...den niwthw tipota para mono thn issoropia m kai mia eleni...gia ena poukamiso mayro ena kokkino triantafyllo kai ena pouloveraki pou xathike....h DIKIA MAS ZWH.xairetismata sthn eksousia....pote den eimastan! a kai payw na synaspizw skepseis...tis dhmiourgw pia...

lisboa....from a friend...

2008-10-27T15:56:00.000+02:00

etsi giati perierga thn eida.

2008-10-19T05:24:00.003+02:00

H wra me metraei anapoda. kai opws leei o xristianopoulos. erxesai panta me ton hlia, rodakina kai to mouni sou.
kai h anna ekane klisi thn anaklisi kai anakalesame.
klinw arga ta flevara m leei o xatzigiannis. anoigw ta matia m. psy kai mai tai kai o takis sthn vodafone sthn stournari kai o ploutarxos o giannis.
la mon sagrada familia.

2008-09-30T01:55:00.003+02:00

Htan lost ekeinh....mexri pou Anathema ton Zervoudaki pou akolouthei, eilikrina...ola pigan kala...somebody told me!

2008-09-30T01:18:00.005+02:00

Apo to lost twn anathema sthn lost eytyxia kai apo ekei sthn lost ekeinh...h opoia panta htan dipla mas! emeis den to vlepame. deikse m ton tropo....!

2008-09-29T22:29:00.005+02:00

e.g sou eipa pws den thymamai pws paei parakatw to tragoudi?
somebody told that we have lost control kai ekeinh me kanei na vgainw sthn skhnh kai na petaw...
H zwh mas panta htan wraia...arkei na mhn thn xaramizame...
eimaste rizospastikoi...--> den eimaste mataiodoksoi den fygoponoume, oramatizomaste, diekdikoume sta isia...me tharos kai thrasos, ws ekei pou mas epitrepetai apo ta atoma pou ektimame...kai meta...tolmame na agwnizomaste, tolmame na nikame...
Epi proswpikou ti simainei ayto gia emas?
( o plithintikos eygenias xrisimopoieitai gia emena, esena, kai to xelidoni pou deiliase kai efyge giati krywse)

Ayto simainei oti pashs fysews allaghh se vazei sto tripaki kai sthn diadikasia na ananewtheis...kai na allakseis oti se xalaei...thn rouytina thn monotonia kai thn mouxla tu xeimwna...pantote tha mporeis na trexeis se livadia me hlio...den prokalw, apla an to pisteyeis, ela..ta dika mas pinela einai oi dromoi (eixe pei kapoios magiakofski)...parafrazwntas ton me thrassos tha s elega pws ta oi dikoi mas dromoi einai zwgrafismenoi me xrwmata kai pinela ths kardias mas...eimaste akoma anthrwpoi!

pou eisai meiopsifike anagnwsti mou??

2008-09-29T05:13:00.002+02:00

kai akoma zoume se spitia emeis kai mas milaei o pretenteris...h elliniki astynomia! ta anapoda lastixa, oi matatzides kai oi koukoules, ta sxismena lastixa twn agrotwn.....aplh logikh...pou leipei!

Somebody told me....kala m eipe...alla den me noiazei...!

2008-09-28T04:33:00.005+02:00

ola pigan kala....einai alitheia! o katallhlos anthrwpos vrethike sto katallilo simeio! kai einai alitheia! kai eimaste emeis aytoi! eimaste edw...h synexeia? thn synexeia thn grafei h zwh...somebody told me that you have a boyfriend! :-)

ΟΛΑ ΠΗΓΑΝ ΚΑΛΑ..

2008-09-22T01:34:00.003+02:00

लोस्ट
ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΠΗΓΑΙΝΑΝ ΚΑΛΑ, Η ΖΩΗ ΞΕΡΕΙ ΝΑ ΚΡΑΤΑΕΙ ΤΙΣ ΙΣΣΟΡΟΠΙΕΣ ΤΗΣ..
ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΠΗΓΑΝ ΚΑΛΑ, Ο ΕΡΩΤΑΣ Ο ΜΗ ΚΑΘΟΔΗΓΟΥΜΕΝΟΣ ΕΛΑΒΕ ΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΙΜΟΣ...ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕΙ...ΝΑ ΑΓΑΠΗΣΕΙ...ΞΑΝΑ...ΜΟΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΖΙ...ΑΘΡΟΙΖΩ ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΔΝ ΒΡΙΣΚΩ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΞΕΚΑΘΑΡΙΣΜΑ...ΕΙΘΕ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ ΑΥΤΟΙ, ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΛΙΓΟΙ....Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΔΕΝ ΜΟΙAΖΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ...

Η ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΑ ΔΙΑΘΗΚΗ

2008-09-08T19:58:00.002+02:00

ΚΑΙ ΗΡΘΕ ΚΑΙ Η ΟΓΔΟΗ ΜΕΡΑ ΚΑΙ ΕΙΔΕΝ Ο ΘΕΟΣ ΟΤΙ ΟΛΑ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΕΙΠΕ ΑΣ ΦΤΙΑΞΩ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΤΟΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗ, ΑΦΟΥ ΜΙΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΤΩΡΑ ΦΤΙΑΧΝΩ ΤΑ ΚΤΗΝΗ ΠΟΥ ΘΑ ΤΟΝ ΚΑΤΑΣΠΑΡΑΖΟΥΝ...ΚΑΙ Ο ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣΕ, ΠΗΡΕ ΤΗΝ ΖΩΗ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΑΠΕΡΙΨΕ ΤΟΝ ΘΕΟ. ΘΕΟ ΕΚΑΝΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ, ΤΟΥΣ ΠΛΗΣΙΟΝ ΤΟΥΣ.
ΚΑΙ ΜΑΖΕΥΤΗΚΑΝ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΣΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ, ΝΑ ΠΟΛΕΜΗΣΟΥΝ ΤΑ ΘΗΡΙΑ ΠΟΥ Ο ΘΕΟΣ(Ο ΠΑΛΙΟΣ) ΕΙΧΕ ΦΤΙΑΞΕΙ. ΚΑΙ ΝΑ ΠΟΥ ΣΤΗΝ ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΑ ΔΙΑΘΗΚΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΑ. ΤΑ ΘΗΡΙΑ ΠΛΗΓΩΘΗΚΑΝ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΦΟΡΕΣΑΝ ΤΙΣ ΚΟΥΚΟΥΛΕΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΜΑΝΤΙΛΙΑ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΦΑΝΟΥΝ ΠΙΟ ΠΟΛΥ, ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΞΕΧΩΡΙΖΟΥΝ ΤΑ ΘΗΡΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΞΕΡΟΥΝ ΠΟΥ ΧΤΥΠΑΝΕ. ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΟΥΝ ΑΠΟ ΠΟΥ ΘΑ ΧΤΥΠΗΘΟΥΝ. ΠΑΝΤΑ ΗΜΑΣΤΑΝ ΠΟΛΛΟΙ, ΕΜΕΙΣ ΤΟ ΠΟΙΜΝΙΟ ΑΝΘΡΩΠΩΝ, ΠΑΝΤΑ ΞΕΡΑΜΕ ΤΙ ΘΕΛΑΜΕ, ΠΑΝΤΑ ΠΟΝΟΥΣΑΜΕ ΣΤΟΝ ΠΟΝΟ. ΑΠΛΑ ΤΩΡΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟΝ ΞΕΠΕΡΝΑΜΕ, ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΥΑΤΟΥΣ ΜΑΣ. ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΠΛΗΓΩΝΟΥΜΕ ΤΑ ΘΗΡΙΑ.
ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΟΝΕΙΡΑ ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΑ.

ΣΥΝΑΣΠΙΖΩΝΤΑΣ ΣΚΕΨΕΙΣ...

2008-08-13T00:57:00.002+03:00

ΣΥΓΚΡΟΤΟΥΜΑΙ, ΣΥΓΚΡΟΤΕΙΣΑΙ, ΜΟΝΟ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ..ΑΣΥΜΒΑΤΕΣ ΖΩΕΣ ΣΕ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΤΑΣΑΚΙ ΠΟΥ ΤΟ ΟΝΟΜΑΣΑΝΕ ΚΟΣΜΟΣ ΠΡΙΝ ΓΕΝΝΗΘΩ ΚΑΙ ΓΕΝΝΗΘΕΙΣ...ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΑΠΟΚΑΡΔΙΩΝΟΜΑΣΤΕ..ΜΑΛΛΟΝ ΕΧΟΥΝ ΠΡΟΛΑΒΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΞΕΡΙΖΩΣΟΥΝ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΚΑΙ ΖΟΥΜΕ ΣΕ ΝΕΑ ΚΟΣΜΟ ΜΕΘΥΣΜΕΝΟ ΚΑΙ ΜΑΣΤΟΥΡΩΜΕΝΟ....
ΔΙΔΑΧΤΗΚΑΜΕ ΝΑ ΑΓΑΠΑΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΕΛΠΙΖΟΥΜΕ ΚΑΙ ΖΟΥΜΕ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΤΟ ΜΙΣΟΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ...ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΕΛΟΣ ΦΤΑΝΕΙ ΝΑ ΒΑΛΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΤΟ ΟΡΙΟ...
limApelpisias-->Elpida
ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ...
ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΝΟΜΟΥΣ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΤΗΝ ΙΣΟΤΗΤΑ ΤΗΝ ΑΔΕΡΦΟΣΥΝΗ..ΕΝΝΟΙΕΣ ΑΣΥΜΕΤΡΕΣ ΚΑΙ ΠΟΙΗΤΙΚΑ ΚΑΛΥΜΕΝΕΙΣ ΘΑ ΠΑΡΟΥΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ....ΑΠΟ ΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΡΕΥΜΑ ΣΤΗΝ ΠΤΕΡΥΓΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΤΕΡΥΓΑ ΣΤΟ ΚΟΣΜΟ, ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΩΚΕΑΝΟΣ ΑΠΥΘΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΑΒΒΥΣΟΣ ΜΟΒΟΡΑ...ΔΕΝ ΧΩΡΑΝΕ ΠΟΥΘΕΝΑ.
ΜΟΝΑΧΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ.
ΑΓΑΠΟΥΣΑ. ΗΛΠΙΖΑ. ΣΥΝΑΣΠΙΣΤΗΚΑ. ΦΟΒΗΘΗΚΑ. ΦΩΝΑΞΑ.
ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΗΣΑ ΣΤΙΓΜΗ ΝΑ ΚΑΝΩ ΟΝΕΙΡΑ.
ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΡΕΑΛΙΣΤΗ ΠΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝΕΤΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ.
ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΜΟΥ.
ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΜΑΣ.

VENCREMOS!

2008-06-07T02:53:00.002+03:00

ΜΕ ΤΙΣ ΜΕΙΟΨΗΦΙΕΣ ΚΑΝΩ ΠΑΡΕΑ..ΜΕ ΤΑ ΜΕΙΟΨΗΦΙΚΑ ΤΟΥΣ ΟΝΕΙΡΑ ΣΥΓΚΡΟΤΟΥΜΑΙ..ΠΑΝΤΑ ΗΜΟΥΝ ΜΕ ΤΟΥΣ ΛΙΓΟΥΣ..ΟΧΙ ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΙ ΛΙΓΟΣ ΑΠΛΑ ΠΙΣΤΕΥΑ ΠΩΣ ΘΑ ΓΙΝΟΜΑΣΤΑΝ ΠΟΛΛΟΙ...ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΓΙΝΟΜΑΣΤΕ, ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΜΕ, ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΣΤΕ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΣΤΗΝ ΞΕΝΗ ΓΗ ΤΩΡΑ ΝΙΩΘΩ ΠΙΟ ΓΕΜΑΤΟΣ ΑΠΟ ΠΟΤΕ...
ΕΙΜΑΙ ΕΤΟΙΜΟΣ ΝΑ ΚΑΝΩ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΟΥ, ΚΑΙ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΩΝ ΜΕΙΟΨΗΦΙΩΝ ΓΕΓΟΝΟΣ...
ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΤΟΙΜΟΙ...ΔΕΝ ΦΟΒΑΜΑΙ..ΑΚΟΥΜΕ ΤΗΝ ΣΙΩΠΗ ΠΡΙΝ ΤΟ ΞΕΣΠΑΣΜΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑΣ...ΚΑΙ ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΞΕΣΠΑΣΕΙ Η ΜΠΟΡΑ ΚΑΙ ΠΝΙΞΕΙ ΤΑ ΚΟΛΛΗΜΕΝΑ ΜΥΑΛΑ, ΤΟΥΣ ΑΡΧΑΙΟΛΑΤΡΕΣ, ΤΟΥΣ ΣΥΝΤΗΡΙΤΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΡΧΕΣ ΠΡΙΝ ΓΙΝΟΥΝ ΟΛΑ ΑΥΤΑ, ΘΑ ΕΧΩ ΦΡΟΝΤΙΣΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ...ΝΑ ΑΝΟΙΞΟΥΝ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΤΟΥΣ, ΝΑ ΑΝΟΙΞΟΥΝ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥΣ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΦΥΣΗ...ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΙΣΟΙ ΣΕ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΑΝΙΣΗ...
ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΠΙΒΑΛΟΥΜΕ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΔΙΑΡΚΟΥΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ...
Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΜΑΣ ΑΡΧΙΖΕΙ..ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΜΕΙΟΨΗΦΙΩΝ, ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΓΙΑ ΠΟΛΥ...
ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΙΔΕΩΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΝ, ΙΔΕΩΝ ΠΟΥ ΕΚΑΝΑΝ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ ΝΑ ΘΥΣΙΑΣΤΟΥΝ...
ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΑΥΤΗ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΝΙΚΗΤΗΣ Η ΧΑΜΕΝΟΣ..
ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΟΝΟ Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΚΑΙ Η ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΟΥ ΑΥΤΟΝΟΗΤΟΥ...ΙΣΟΤΗΤΑΣ, ΑΓΑΠΗΣ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ.
VENCEREMOS~θΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ! ΓΙΑΤΙ? ΓΙΑΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ.

ΤΑ ΠΡΟΤΥΠΑ!

2008-05-03T21:08:00.002+03:00

ΗΡΘΕ ΚΑΙ ΚΑΤΑΚΑΘΙΣΕ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΓΗΣ Η ΣΚΟΝΗ ΝΑ ΜΟΥ ΘΥΜΙΣΕΙ ΠΩΣ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΕΝΑΣ..ΕΙΜΑ ΛΙΓΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ, ΕΙΜΑΙ ΛΙΓΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΕΧΕΙ ΜΕΣΑ ΤΟΥ..ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΕΧΟΥΝ ΣΧΕΔΙΑΣΕΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ...ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΛΛΟΙ ΚΑΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΟΝΕΙΡΑ...ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΣ ΠΩΣ ΣΤΗΝ ΔΙΚΙΑ ΜΑΣ ΤΗΝ ΚΟΛΥΜΠΗΘΡΑ ΡΙΧΑΝΕ ΝΕΡΟ ΑΛΚΟΟΛΟΥΧΟ...ΚΑΙ ΟΙ ΝΕΚΤΑΡΙΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΓΙΑΝΝΗΔΕΣ ΠΡΟΤΥΠΑ ΘΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΟΥΝ, ΑΣΜΙΛΕΥΤΑ ΚΑΙ ΑΣΠΙΛΑ..

Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΚΟΣΜΟΣ...Η ΔΙΚΙΑ ΜΑΣ ΑΡ.ΕΝ.Α!

2008-04-14T21:56:00.002+03:00

ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟΣ ΜΟΥ Ο ΚΟΣΜΟΣ..ΓΙΝΟΜΑΣΤΕ ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΙΟ ΠΟΛΥ..ΑΠΟ ΤΙΣ 9 ΤΟΥ ΜΗΝΑ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΙΟ ΠΟΛΛΟΙ! ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΟΙ! ΚΑΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΙΣΙΟΔΟΞΟΙ...ΓΙΑΤΙ ΑΜΦΙΣΒΗΤΟΥΜΕ,ΓΙΑΤΙ ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ, ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ....Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΑΡΧΙΖΕΙ ΟΤΑΝ ΕΝΑΣ ΠΕΙ ΟΧΙ! ΚΑΙ ΞΕΡΕΙΣ ΚΑΤΙ ΜΕΟΨΗΦΙΚΕ ΜΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ!? ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΝΑΣ...ΕΙΜΑΣΤΕ 5000....
ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΘΑ ΚΟΙΜΑΤΑΙ ΗΣΥΧΟΣ ΠΙΑ...

Dream On

2008-03-29T22:58:00.004+02:00

ΕΙΝΑΙ ΜΙΚΡΗ ΚΑΙ ΤΟΣΟ ΔΕΜΕΝΗ Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ, ΜΕΙΟΨΗΦΙΚΕ ΜΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ. ΟΛΟΚΛΗΡΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ 2ο ΚΥΚΛΟ ΤΑΞΙΔΙΩΝ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟ 2008 ΑΚΟΜΑ ΚΟΥΒΑΛΑΩ ΑΡΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΑΝΩ ΜΟΥ..ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟΝ ΖΕΙΤΕ ΕΣΕΙΣ.ΜΙΛΑΩ ΓΙΑ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΖΩΝΤΑΝΟΥΣ, ΓΙΑ ΑΝΤΡΕΣ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΝΕ ΚΑΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΑΓΑΠΗΘΟΥΝ!ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΚΟΜΟΤΗΝΗ ΕΙΝΑΙ ΤΑ 22 ΜΟΥ ΧΡΟΝΙΑ, ΕΙΝΑΙ Η ΦΟΙΤΗΤΙΚΗ ΖΩΗ...
ΕΙΝΑΙ Ο ΚΗΠΟΣ ΤΗΣ ΕΔΕΜ ΜΟΥ, ΠΟΥ ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΩ ΑΓΝΟΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΜΟΥ ΠΡΟΟΡΙΖΕΤΕ! ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΑΝ ΖΟΥΣΕΣ ΘΑ ΕΒΛΕΠΕΣ ΝΕΑ ΧΡΩΜΑΤΑ, ΝΕΟΥΣ ΟΡΙΣΜΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΖΩΗ, ΝΕΟΥΣ ΠΡΟΟΡΣΙΜΟΥΣ, ΤΑΞΙΔΙΑ 12 ΩΡΩΝ ΚΑΙ ΞΕΝΥΧΤΙΑ...ΕΙΝΑΙ ΑΞΗΜΕΡΩΤΗ ΝΥΧΤΑ Η ΖΩΗ ΕΙΠΕ Ο ΚΩΣΤΑΣ ΠΡΙΝ ΠΑΕΙ ΣΤΗΝ ΠΡΕΒΕΖΑ ΚΑΙ ΓΙΝΕΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ Η ΝΥΧΤΑ..ΔΟΚΙΜΑΣΑ ΝΑ ΤΟΝ ΠΑΡΑΦΡΑΣΩ Ο ΑΛΑΖΟΝΑΣ ΚΑΙ ΣΟΥ ΛΕΩ ΜΕΙΟΨΗΦΙΚΕ ΜΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ..ΕΙΝΑΙ ΚΑΥΤΟΣ ΗΛΙΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΦΩΤΟΦΟΒΙΚΟΙ...ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΜΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΗΛΙΟ, ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΚΟΣΜΟ ΓΙΑΤΙ ΜΑΣ ΚΟΥΡΑΣΕ ΤΟ ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΟ ΤΟΥΣ ΦΩΣ..ΣΕ ΜΙΑ ΕΛΛΑΔΑ, ΠΟΥ ΧΑΝΕΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ, ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ, ΠΟΥ ΔΙΑΛΥΕΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ, ΕΓΩ ΚΑΙ ΕΣΥ ΔΕΝ ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΜΕΡΟΣ.
ΔΗΛΩΝΟΥΜΕ ΑΡΝΗΣΗ.
ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΥΠΕΡΗΦΑΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΔΟΥΛΕΥΟΥΜΕ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ, ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΑΣ ΔΙΝΕΙ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ, ΠΟΥ ΜΑΣ ΒΓΑΖΕΙ ΣΕ ΜΙΑ ΟΜΟΦΟΒΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗ.
ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΜΕ ΤΗΝ ΔΙΚΙΑ ΜΑΣ ΠΑΙΔΕΙΑ.
ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ.
ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΝΑ ΠΕΙ ΟΧΙ Η ΜΑΧΗ ΑΡΧΙΣΕ.
ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΝΑΣ, Ε ΜΕΙΟΨΗΦΙΚΕ ΜΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ?
ΔΗΛΩΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΜΙΑΣ ΗΜΙΕΥΘΕΙΑΣ.
ΧΩΡΙΣ ΤΕΛΟΣ.
ΜΑΣ ΕΧΟΥΝ ΚΛΕΨΕΙ ΤΙΣ ΖΩΕΣ, ΑΛΛΑ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΜΕΙΝΕΙ ΑΚΟΜΑ ΚΑΤΙ.
ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΟΝΕΙΡΑ.
ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΟΙ ΕΦΙΑΛΤΕΣ ΤΟΥΣ.
DREAM ON.

ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ.

2008-03-01T00:07:00.002+02:00

ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΔΩ. ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΟΙ ΝΕΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ, ΖΟΥΝ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΑΥΤΗ. ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑΤΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΣΕ ΑΞΙΕΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΧΑΣΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΣΑΣ.
ΞΕΡΟΥΜΕ ΝΑ ΖΟΥΜΕ, ΝΑ ΑΓΑΠΑΜΕ ΝΑ ΚΙΝΟΥΜΑΣΤΕ ΟΧΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΡΕΥΜΑ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΜΕ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΡΕΥΜΑ.
ΝΑ ΕΛΕΓΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΤΑΣΗ.
ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΑΥΤΕΣ ΠΟΥ ΑΛΛΑΖΕΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΜΕ,ΜΙΑΣ ΧΩΡΑΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΔΙΝΕΙ ΨΕΥΔΟΣ, ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΚΑΙ ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ ΕΜΕΙΣ ΤΟΛΜΟΥΜΕ ΚΑΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΟΝΕΙΡΑ.
ΝΑΙ ΡΕ ΣΕΙΣ ΣΧΕΔΙΑΖΟΥΜΕ.
ΑΛΛΑ ΧΩΡΙΣ ΕΣΑΣ.
ΕΓΩ, Η ΝΕΚΤΑΡΙΑ, Ο ΓΙΑΝΝΗΣ, ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΧΟΥΦΤΑ ΑΚΟΜΑ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΗ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ, ΤΟΛΜΟΥΜΕ.
ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΘΗ ΣΑΣ, ΤΟΝ ΡΑΤΣΙΣΜΟ ΣΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΨΕΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΣΑΣ.
ΣΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΚΟΣΜΟ, ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΝΑ ΔΙΑΛΕΓΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΣΕΒΟΝΤΑΙ.
ΝΑ ΜΑΘΑΙΝΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΜΕΤΑΔΙΔΟΥΝ ΓΝΩΣΗ.
ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΑΝΕ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΑΡΧΙΖΕΙ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ.
ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΟΤΙ ΘΕΛΟΥΝ ΣΤΟ ΚΡΕΒΒΑΤΙ ΤΟΥΣ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΜΙΚΡΟΑΣΤΙΚΗ ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΗ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΓΑΜΗΜΕΝΟΥ ΣΑΣ ΚΟΣΜΟΥ.
ΕΙΝΑΙ ΓΑΜΗΜΕΝΟΣ ΓΑΤΙ ΤΟΝ ΠΑΡΑΛΑΒΑΤΕ ΑΓΝΟ ΑΛΛΑ ΤΟΝ ΠΗΔΗΞΑΤΕ ΧΩΡΙΣ ΕΛΕΟΣ. ΣΑΝ ΦΤΗΝΟ ΑΡΩΜΑ ΤΟΝ ΤΕΛΕΙΩΣΑΤΕ.
ΕΜΕΙΣ ΕΓΚΥΜΟΝΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΝΕΟ ΓΕΜΑΤΟ ΑΠΟ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ.
ΔΕΧΤΕΙΤΕ ΤΟΝ ΓΙΑΤΙ ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ.
ΚΑΠΟΤΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΤΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ΤΙΣ ΤΥΧΕΣ ΜΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ.
ΕΙΔΑΤΕ?
ΜΑΣ ΚΑΝΑΤΕ ΚΑΙ ΚΥΝΙΚΟΥΣ.
ΑΛΛΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΙΔΕΟΛΟΓΟΙ ΚΥΝΙΚΟΙ.
ΔΕΝ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΣΠΕΙΡΟΥΜΕ.
ΕΧΟΥΜΕ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΧΩΡΑΦΙ.
ΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΜΑΣ.
ΧΩΡΙΣ ΦΟΒΟΥΣ, ΧΩΡΙΣ ΠΑΘΗ, ΛΕΜΕ ΝΑΙ ΣΕ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ.
ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ, ΝΑΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΑΣ.
ΕΓΩ, ΜΙΑ ΝΕΚΤΑΡΙΑ, ΕΝΑΣ ΓΙΑΝΝΗΣ.
ΤΟΣΟ ΛΙΓΟΙ ΜΑ ΤΟΣΟ ΠΟΛΛΟΙ.
Η ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ ΜΕΤΡΗΣΗ ΑΡΧΙΣΕ.
ΚΑΙ ΝΙΩΘΟΥΜΕ ΜΟΝΟ ΑΓΑΠΗ.
ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΝΕΚΤΑΡΙΑ.
ΟΝΕΙΡΕΨΟΥ ΓΙΑΝΝΗ.
ΠΛΗΣΙΟΝ ΕΜΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ ΠΑΡΘΕΝΟΣ ΕΝΤΟΣ ΜΑΣ.
Greginlove87@gmail.com.ΜΙΛΗΣΤΕ.

Η ΛΥΡΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΦΑΡΜΑΣ

2008-02-15T02:24:00.003+02:00

ΖΟΥΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΦΑΡΜΑ ΚΑΙ ΕΙΧΑ ΧΡΩΜΑ ΡΟΖ. ΗΜΟΥΝ ΑΧΡΗΣΤΟΣ ΚΑΙ ΘΛΙΒΕΡΟΣ ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΖΩΝΤΑΝΟ ΜΟΥ ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΟ ΣΚΙΑΖΑΝ ΟΙ ΛΑΣΠΕΣ. ΔΕΝ ΕΚΑΝΑ ΟΝΕΙΡΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΧΡΟΝΟ ΚΑΘΩΣ ΥΠΟΔΥΟΜΟΥΝ ΕΝΑΝ ΟΥΡΑΝΟ ΓΕΜΑΤΟ ΧΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΡΟΥΤΙΝΑ.
ΜΕΓΑΛΩΝΑ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΚΟΙΤΑΩ ΨΗΛΑ, ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΗΜΟΥΝΑ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΕΓΙΝΑΝ. ΟΙ ΑΝΗΣΥΧΙΕΣ ΜΟΥ ΕΓΙΝΑΝ ΑΝΗΣΥΧΙΕΣ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΚΑΘΩΣ ΑΦΗΝΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΑ ΜΟΥ ΣΤΟ ΒΑΛΤΟ ΤΗΣ ΦΑΡΜΑΣ.
ΚΑΙ ΤΟ ΠΤΩΜΑ ΜΟΥ ΤΟ ΡΟΖ ΜΕΣΑ ΣΕ ΕΝΑ ΨΥΓΕΙΟ ΕΝΤΑΦΙΑΣΤΗΚΕ ΚΑΙ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΜΟΥ ΠΝΕΥΜΑ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΚΑΙ Η ΣΑΡΚΑ ΜΟΥ ΚΑΗΚΕ ΑΠΟ ΤΑ ΓΑΣΤΡΙΚΑ ΥΓΡΑ ΑΝΘΡΩΠΩΝ. ΚΑΙ Μ ΕΙΧΕ ΠΕΙ Η ΜΑΜΑ ΜΟΥ ΟΤΑΝ ΔΙΑΒΑΖΑ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗ ΣΤΗΝ ΦΑΡΜΑ. ΝΑ ΤΟΥΣ ΦΟΒΑΣΑΙ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ. ΔΕΝ ΤΗΝ ΑΚΟΥΣΑ. ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΜΕ ΤΡΩΝΕ.
ΑΤΙΜΕ ΚΥΚΛΕ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΣΕ ΠΟΙΑ ΟΝΕΙΡΑ ΑΝΑΛΩΘΗΚΑ ΚΑΙ ΠΟΙΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΔΕΝ ΓΕΥΤΗΚΑ ΣΤΗΝ ΜΙΚΡΗ ΜΟΥ ΦΑΡΜΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΝΑΛΑΤΗ ΣΑΡΚΑ ΜΟΥ?
ΤΟ ΕΙΠΕ Κ Ο ΘΕΟΣ: ΟΛΑ ΘΑ ΠΑΝΕ ΚΑΛΑ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΝΩΕ.

ΔΙΠΛΑ ΜΟΥ

2008-02-13T22:41:00.002+02:00

ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΑ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΛΕΣ ΟΙ ΣΚΕΨΕΙΣ.
ΣΕ ΚΑΘΕ ΔΥΣΚΟΛΗ ΩΡΑ ΚΑΙ ΣΤΙΓΜΗ ΔΝ ΕΙΜΑΙ ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ, ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΞΕΡΩ ΠΩΣ ΖΕΙΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΜΕΝΑ ΚΑΙ ΕΓΩ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΕΣΕΝΑ..
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ ΓΙΑΤΙ ΑΠΛΑ ΕΧΟΥΜΕ Ο ΕΝΑΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟ...
ΜΗΝ ΦΟΒΑΣΑΙ ΓΙΑΤΙ Ο ΦΟΒΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΕΧΟΥΜΕ ΠΟΛΛΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ. ΝΑ ΜΗΝ ΦΟΒΑΣΑΙ. ΝΑ ΟΝΕΙΡΕΥΕΣΑΙ ΓΙΑΤΙ ΚΑΙ ΕΓΩ ΔΕΝ ΚΑΝΩ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ..
ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ.

ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ

2008-02-02T03:03:00.000+02:00

ΚΟΚΚΙΝΑ ΧΕΙΛΙΑ ΕΙΧΕΣ ΣΤΗΝ ΥΓΡΑΣΙΑ ΤΟΥ ΠΡΩΙΝΟΥ ΚΑΙ ΕΓΩ ΔΕΝ ΗΜΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ ΑΠΟ ΜΙΑ ΗΛΙΑΧΤΙΔΑ ΠΟΥ ΠΑΛΕΥΕ ΜΕ ΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ ΤΟΥ ΚΟΡΜΙΟΥ ΣΟΥ. ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΘΕ ΜΑΣ ΑΡΧΗ ΔΕΝ ΑΚΟΥΓΕΣ ΠΟΥ ΦΩΝΑΖΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΘΕ ΜΑΣ ΑΡΧΗ ΔΕΝ ΑΚΟΥΓΕΣ ΠΟΥ ΕΚΛΑΙΓΑ... ΗΞΕΡΕΣ ΟΜΩΣ ΠΩΣ ΥΠΑΡΧΩ, ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΕΣΥ ΗΣΟΥΝ ΠΟΥ ΜΟΥ ΓΛΥΚΑΙΝΕΣ ΤΑ ΧΕΙΛΗ ΚΑΙ ΣΤΑΜΑΤΟΥΣΕΣ ΤΑ ΚΥΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ. ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΣΕ ΔΩ, ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΣΕ ΑΓΓΙΞΩ ΧΕΙΜΩΝΕΣ ΠΕΡΝΟΥΣΑΝ ΚΑΙ ΜΕ ΕΦΘΕΙΡΑΝ ΚΑΙ ΜΕ ΕΚΑΝΑΝ ΝΑ ΚΡΥΩΝΩ. ΕΚΑΝΑ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟΝ ΗΛΙΟ ΚΑΙ ΔΕΝ ΑΝΑΚΑΛΥΨΑ ΚΑΤΙ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΠΑΡΑ ΜΟΝΑΧΑ ΕΜΕΝΑ ΜΕΣΑ ΣΕ ΣΕΝΑ. ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΣΕ ΡΩΤΗΣΑ ΠΩΣ ΗΤΑΝ ΧΩΡΙΣ ΕΜΕΝΑ? ΜΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΕΣ: ΠΩΣ ΝΑ ΤΟ ΞΕΡΩ ΑΦΟΥ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΣΑ ΝΑ ΛΑΜΠΡΥΝΩ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕ ΔΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΕ ΑΓΑΠΗΣΕΙΣ? ΚΑΙ ΣΕ ΕΙΔΑ ΕΚΕΙ ΠΟΥ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΜΑΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΑΑΠΟ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΚΑΙ ΕΚΑΝΕ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ ΟΝΕΙΡΟ. ΚΑΙ ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΣΟΥ ΧΕΙΛΙΑ ΕΓΙΝΑN ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΤΑΞΙΔΙ ΜΟΥ ΚΑΙ Η ΑΛΛΗ ΙΘΑΚΗ ΜΟΥ...ΕΩΣ ΤΟΤΕ, ΘΑ ΤΑ ΛΕΜΕ ΣΥΧΝΑ.

ΔΙΔΥΜΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ

2008-02-01T00:17:00.000+02:00

kαι τώρα στέκομαι μπροστά στην πύλη της αρνησής μου,στο εδώλιο της κραυγής , στο παραπέτασμα της ομορφιάς μου.
Θυμάμαι να με βλέπω στον καθρέφτη και να χαμογελώ στο απέναντι,να κλείνω το μάτι στον απλήρωτο χαμαιλεοντισμό μου.
Θέλω να με αγγίξω μα φοβάμαι το αλύγιστο εύθραυστο εμπόδιο του γυαλιού,θέλω να το σπάσω, να το ξεπεράσω μα δε θέλω να με χάσω.
Θα ακουμπήσω το δαχτυλό στο δαχτυλό μου,θα αφεθώ σαν σκιά στην προσταγή του βλεμματός μου.
Με βλέπω να μιλάω αλλά δεν με ακούω,θέλω να φωνάξω να με ακούσω... εσύ μου με ακούς;
Ο χώρος γύρω μου ρευστοποίειται σαν το κερί της ζώης μου,το εσύ του εγώ μου νωχελικά αναταράσσει το ρευστο γυαλί.
Σαστισμένος με βλέπω να μου χαμογελώ πονηρά αλλά με σιγουριά,το χέρι μου γνέφει να έρθω πιο κοντά σε εμένα, απλώνεται να με τραβήξει.
Θέλω να το πιάσω , να το αφήσω να με τραβήξει πιο κοντά σ'εμένα,θέλω να γίνω ένα με την απόκρυφη αντί-ύλη της υπαρξής μου.
Νοιώθω μιά λαμπερή δίνη ντυμένη από τις παλιές παιδικές φωνές μου,η έλξη είναι μεγάλη και η ζάλη μηδενίζει την βαρύτητα του κορμιού και του νου.
Το γαλάζιο φώς που με είχε πλημμυρίσει αρχίζει και ξεθωριάζει,μπορώ να δώ μέσα από το εγώ μου, μπορώ να δώ μέσα από το εσύ μου.
Ποθητή συνουσία του εαυτού μου με την αντιθετική ύπαρξη του είναι μου,έχω γίνει το ακέραιο ένα, υπάρχω ολοκληρωτικά .. είμαι αδιαίρετος..
..είμαι αόρατος στον καθρέφτη.

ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΟΣΟΥΣ ΖΟΥΝ ΜΕΣΑ ΜΟΥ.

2008-01-14T22:31:00.000+02:00

ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΡΦΑ ΟΤΑΝ ΧΑΜΟΓΕΛΑΣ,ΟΤΑΝ ΖΕΙΣ, ΟΤΑΝ ΕΛΠΙΖΕΙΣ ΚΑΙ ΟΝΕΙΡΕΥΕΣΑΙ..ΚΑΤΙ ΚΥΡΙΑΚΕΣ ΣΑΝ ΤΙΣ ΧΘΕΣΙΝΕΣ ΜΕ ΚΑΝΟΥΝΕ ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΣΟ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ ΠΩΣ ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΑΝ Κ ΤΗΝ ΝΕΚΤΑΡΙΑ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΧΑΛΑΣΕΙ. Ο ΔΙΚΟΣ ΣΑΣ ΕΙΝΑΙ ΗΔΗ ΧΑΛΑΣΜΕΝΟΣ.
Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΓΕΜΑΤΟΣ ΑΠΟ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ. ΑΠΟ ΜΙΑ ΙΦΙΓΕΝΙΑ, ΜΙΑ ΝΕΚΤΑΡΙΑ, ΕΝΑΝ ΓΙΑΝΝΗ ΚΑΙ ΑΛΛΟΥΣ ΑΦΑΝΕΙΣ ΗΡΩΕΣ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΜΟΥ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ ΔΡΑΣΗΣ.ΗΤΑΝ ΟΜΟΡΦΑ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ, ΤΗΝ ΕΒΛΕΠΑ ΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑΕΙ ΞΑΝΑ, ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΗ, ΜΕ ΜΙΑ ΑΝΕΜΕΛΕΙΑ ΠΟΥ ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΦΑΝΤΑΖΟΥΝ ΜΙΚΡΑ ΚΑΙ ΘΝΗΤΑ.
ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΣΚΕΨΕΙΣ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΕΣ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΜΟΥ. ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΔΙΑΣΠΑΡΤΟΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΑ ΤΟΣΟ ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ.. ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ ΩΣ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ, ΣΤΗΝ ΚΑΒΑΛΑ, ΣΤΗΝ ΚΟΜΟΤΗΝΗ, ΣΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, ΣΤΗΝ ΛΑΡΙΣΑ, ΣΤΟΝ ΒΟΛΟ...ΟΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΖΩΗ..ΣΤΟΥΣ ΚΑΘΡΕΦΤΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ, ΚΑΙ ΣΤΟ ΑΣΤΡΙΚΟ ΜΟΥ ΕΓΩ, ΠΟΛΛΑ ΔΕΝ ΕΧΩ ΝΑ ΠΩ ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΕΝΑ: ΤΩΡΑ ΑΡΧΙΖΟΥΜΕ....

Υ.Γ ΟΣΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ,ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΗΝ ΝΕΚΤΑΡΙΑ, ΕΙΝΑΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΓΩ...ΚΑΙ ΞΕΡΕΤΕ 2 ΣΑΝ Κ ΕΜΕΝΑ ΚΑΙ ΣΑΝ ΕΚΕΙΝΗ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ 6 ΔΙΣ ΑΝΘΡΩΠΟΙ..ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΙ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ, ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ..Η ΑΡΧΗ ΕΓΙΝΕ..ΤΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΙΔΙΑ ΝΕΚΤΑΡΙΑ.

ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΕΑ ΧΡΟΝΙΑ,ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ.

2008-01-11T00:03:00.000+02:00

ΚΑΤΕΒΑΙΝΩ ΞΑΝΑ ΕΚΕΙ ΣΤΟ ΝΟΤΟ ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΩ ΤΗΝ ΑΔΕΡΦΗ ΨΥΧΗ ΜΟΥ.
ΤΙ Κ ΑΝ ΠΕΡΑΣΕ ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΜΑΣ?
ΞΕΡΩ ΟΤΙ ΑΥΤΗ ΘΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΕΚΕΙ ΣΑΝ ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΠΟΥ ΠΑΝΤΑ ΒΡΙΣΚΕΙ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ Η ΓΕΜΑΤΗ ΤΡΙΚΥΜΙΕΣ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ.
ΣΑΝ ΤΗΝ ΑΔΕΡΦΗ, ΤΗΝ ΜΑΝΑ, ΤΗΝ ΦΙΛΗ, ΤΟ ΑΣΤΡΙΚΟ ΜΟΥ ΑΛΛΟ ΜΟΥ ΜΙΣΟ ΚΑΙ ΤΟ ΘΝΗΤΟ ΜΟΥ ΕΓΩ...
ΕΤΣΙ ΜΟΥ ΕΜΦΑΝΙΣΤΗΚΕ ΚΑΙ ΕΓΩ ΔΡΟΜΟΥΣ ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΠΟΛΛΟΥΣ.
ΕΓΙΝΑ ΔΡΟΜΟΣ ΝΑ ΠΕΡΠΑΤΑΕΙ ΚΑΙ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑΕΙ.
ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΝΑ ΜΕ ΚΟΙΤΑΕΙ ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΜΟΝΗ ΝΑ ΜΗΝ ΝΙΩΘΕΙ.
ΤΙ ΚΑΙ ΑΝ ΚΛΑΨΑΜΕ?
ΤΙ ΚΑΙ ΑΝ ΓΕΛΑΣΑΜΕ ΤΟ 2007?
ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΙΠΟΤΑ, ΔΗΛΩΝΩ ΑΓΝΟΙΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΣΑΣ, ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΞΕΡΩ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΒΙΩΝΩ ΤΗΝ ΕΥΛΟΓΙΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΝΑ ΖΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ ΟΤΙ Ο ΕΑΥΤΟΣ ΣΟΥ ΖΕΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΚΑΠΟΥ ΕΚΕΙ ΣΤΟ ΝΟΤΟ, ΕΚΕΙ ΠΟΥ Ο ΕΡΩΤΑΣ ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΚΡΟΤΟ, ΕΙΝΑΙ ΓΙΟΡΤΗ. ΟΜΟΡΦΗ ΜΑΣ ΧΡΟΝΙΑ ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ΝΕΚΤΑΡΙΑ.
ΧΩΡΙΣ ΧΑΜΟΓΕΛΑ ΠΟΛΛΑ, ΜΕ ΑΛΗΘΙΝΗ ΕΥΤΥΧΙΑ ΟΜΩΣ.
ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΥ ΜΕ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ ΕΚΕΙ ΣΤΟ ΝΟΤΟ, ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΜΑΣ.

Mind the gap..

2007-12-11T21:48:00.000+02:00

ΓΥΡΙΖΩ ΣΤΗΝ ΣΠΗΛΙΑ ΤΗΣ ΕΜΠΝΕΥΣΗΣ ΜΟΥ ΛΙΓΟ ΠΙΟ ΓΕΜΑΤΟΣ ΑΠΟ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ, ΛΙΓΟ ΠΙΟ ΓΕΜΑΤΟΣ,ΑΠΟ ΕΚΕΙΝΗ.. ΤΗΝ ΕΖΗΣΑ 12 ΩΡΕΣ...
ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ ΑΤΑΞΙΑ,ΕΙΚΟΝΕΣ,ΑΡΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΛΟΓΙΑ, ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΔΑΚΡΥΑ.
ΕΓΩ Η ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΤΕΩΡΟ ΒΗΜΑ ΣΤΟ ΚΕΝΟ ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΧΡΟΝΟ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΤΗΣ.
MIND THE GAP, ΛΕΝΕ ΤΑ ΤΑΜΠΕΛΑΚΙΑ ΣΤΟ ΜΕΤΡΟ ΚΑΙ ΕΓΩ ΚΟΙΤΑΩ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ.
MIND THE GAP ΚΑΙ ΕΓΩ ΠΡΟΧΩΡΑΩ.
NEVER MIND.
ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΛΑ.

..

2007-12-09T01:01:00.000+02:00

ΕΙΝΑΙ ΝΥΧΤΕΣ ΣΑΝ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΩ ΣΚΟΤΑΔΙ.
ΕΙΝΑΙ ΝΥΧΤΕΣ ΠΟΥ ΖΩ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ.

ΕΙΝΑΙ ΣΚΟΤΑΔΙΑ ΦΩΤΕΙΝΑ.
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΤΑ ΖΩ.
Ο ΧΡΟΝΟΣ Κ ΕΓΩ..
Κ ΜΕ ΦΘΕΙΡΟΥΝ...
ΑΝΤΕ ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΜΑΣ !